บทที่ 160 หาทางพาจางซานหยาออกมา
จางซิ่วเอ๋อกล่าว “บ้านตระกูลจางไม่ใช่ที่ที่จะอยู่นาน ๆ ได้ เราต้องหาทางพาซานหยาออกมา แต่ก่อนหน้านั้นจำไว้ว่าอย่าด่วนตัดสินใจทำอะไรจนผิดพลาดเด็ดขาด”
ดวงตาจางชุนเถาเป็นประกาย “พี่ พี่หมายความว่าจะรับซานหยาออกมาด้วยเหรอเจ้าคะ?”
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า นางคิดอยู่ว่าแม่เฒ่าจางออกจะรักเงินทองขนาดนั้น ถ้าหาคนที่เชื่อถือได้ไปซื้อจางซานหยาออกมาก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
แต่ใครกันล่ะที่เชื่อถือได้? เรื่องนี้จางซิ่วเอ๋อไม่ค่อยมั่นใจ
จะไปหาคนค้ามนุษย์จริง ๆ ก็ไม่ได้ เกิดถึงเวลาแล้วคนค้ามนุษย์ล้มข้อตกลงขึ้นมาล่ะ นางเสียเงินน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่จะเป็นโทษต่อชีวิตซานหยาได้
นี่เป็นเหตุผลที่จางซิ่วเอ๋อยังไม่ลงมือสักที
จางชุนเถาเงียบ นางวางปังตอลงและพูดอาย ๆ “เมื่อครู่ข้าวู่วามเกินไป พี่ใหญ่ เอาตามที่พี่ว่าเลย”
ไม่ว่าอย่างไร ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อก็จริงจังกับเรื่องนี้แล้ว
ที่บ้านพอมีเงินเหลืออยู่ ตอนนั้นแม่เฒ่าจางยอมขายนางกับชุนเถาในราคาเพียง 4 ตำลึงเงิน จะขายซานหยาอย่างมากสุดก็ได้แค่ 4 ตำลึงเงิน เพราะฉะนั้นเงินไม่ใช่ปัญหา ตอนนี้ต้องการแค่คนที่เชื่อถือได้ให้ช่วยดำเนินการ
ไม่ว่าจะเป็นท่านหมอเมิ่งหรือบัณฑิตจ้าว ก็ล้วนเป็นคนที่เชื่อถือได้ แต่สองคนนี้จะยอมทำเหรอ?
ต่อให้พวกเขายอมช่วย จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ
อย่างไรเสียพวกเขาก็รู้จักกัน ขืนทะเล่อทะล่าเข้าไปซื้อตัวซานหยาถึงบ้าน แม
