บทที่ 159 ปวดใจ
ว่าแล้วจางซานหยาหยิบห่อกระดาษไขออกจากอก ซึ่งข้างในเป็นเกี๊ยว
ต่อให้เมื่อครู่นี้ถูกตี นางก็ยังพยายามรักษาเกี๊ยวนี่ไว้
จางซานหยาเอ่ย “ท่านแม่ รีบกินเร็วเจ้าค่ะ”
ในขณะนี้แม่โจวกินอะไรลงเสียที่ไหน แต่เห็นสายตาคาดหวังของจางซานหยาแล้วก็อดกินไม่ได้
กินไปแล้วแม่โจวก็เริ่มน้ำตาร่วง
ในขณะที่แม่โจวหยิบเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายเข้าปาก จางต้าหูก็ผลักประตูเข้ามา
จางซานหยาตกใจจนรีบขยำกระดาษไขแล้วยัดเข้าแขนเสื้อตัวเอง
ส่วนแม่โจวก็กลืนเกี๊ยวลงไปในคำเดียว
พริบตาที่จางต้าหูเข้าห้องมาเห็นการกระทำของสองแม่ลูก เขาที่ไม่ได้โง่ย่อมเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เห็นแล้วก็อดอัดอั้นตันใจไม่ได้
กลิ่นเนื้อคละคลุ้งอยู่ในห้อง จางต้าหูที่ไม่ได้กินข้าวเย็นน้ำลายไหลอย่างอดไม่ได้ ท้องเขาส่งเสียงร้องโครกหนึ่ง แต่แม่โจวทำเป็นไม่ได้ยิน
จางต้าหูไม่พูดไม่จา ล้มตัวลงนอน
แม่โจวมองด้วยสายตาเย็นชาอยู่สักพักก็พาจางซานหยาไปนอนบนเตียงที่เมื่อก่อนนอนกันสามคนพี่น้อง
นางถึงกับแยกเตียงนอนกับจางต้าหู!
ถ้าเป็นเมื่อก่อนแม่โจวคงไม่กล้าแม้แต่จะคิด
ในฐานะสตรีแล้ว ถ้าไม่ได้นอนกับบุรุษของตัวเองจะไปมีความหมายอะไร?
จางต้าหูสังเกตเห็นการกระทำของแม่โจว นึกว่าแม่โจวแค่อยากอยู่เป็นเพื่อนจางซานหยาเท่านั้นจึงไม่ได้ใส่ใจ
แต่ตอนนอนเขาชินแล้วกับการมีคนนอนข้าง ๆ เวลานี้ที่ยื่นมือไปและรู้สึกได้ว่าข้างกายว่างเปล่าเลยนอนไม่ค่อยหลับ
วันรุ่งขึ้น จางซานหยาม
