บทที่ 157 ห่อเกี๊ยว
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อรู้จักแม่เฒ่าจางดี
ในสายตาแม่เฒ่าจาง หลานชายถือเป็นยอดดวงใจ แต่ต่อให้เป็นยอดดวงใจแค่ไหนจะเทียบได้กับตำลึงเงินเหรอ? ถึงตอนนั้นแม่เฒ่าจางต้องโวยวายแน่!
ถึงตอนนั้นก็แค่ลากไปตายด้วยกัน เอาเป็นว่าถ้าซานหยาเจอเรื่องไม่ดี นางก็ไม่ยอมให้จางเป่าเกินได้สุขสบายหรอก!
จางชุนเถาได้ยินมาถึงนี่ก็พยักหน้า “พี่นี่มีวิธีดีจริง ๆ!”
จางซิ่วเอ๋ออมยิ้มถาม “สับต้นหอมมาเพิ่มหน่อย ข้าจะไปนวดแป้ง”
“พี่ จะนึ่งซาลาเปาเหรอ?” จางชุนเถาเพิ่งรู้ตัวตอนนี้และถามว่ามื้อเย็นจะกินอะไร
“กินเกี๊ยว” จางซิ่วเอ๋อบอกยิ้ม ๆ
จางชุนเถาพูดขึ้นมาอย่างตื่นเต้นดีใจ “กินเกี๊ยวเหรอ!”
ที่จริงยุคสมัยนี้มีเกี๊ยวเหมือนกัน ไม่ต้องพูดถึงที่อื่น จางซิ่วเอ๋อเคยเห็นเกี๊ยวนึ่งสุกใสสกาวที่อิ๋งเค่อจวีมาแล้ว แต่สำหรับคนที่บ้านยากจนไม่ว่าจะเป็นแป้งขาวหรือเนื้อก็แพงเกินไป
ดังนั้นจึงไม่มีธรรมเนียมที่เมื่อถึงวันปีใหม่หรือเทศกาลต่าง ๆ แล้วต้องกินเกี๊ยว
จางซิ่วเอ๋อพูดยิ้ม ๆ “ใช่ ครั้งก่อนที่บ้านท่านยายข้าเห็นพวกเจ้าชอบกิน วันนี้เลยจะทำอีก”
เกี๊ยวที่กินตอนอยู่บ้านตระกูลโจวใส่เนื้อไม่มาก แต่ทุกคนก็ยังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย
พอทำไส้หมูผสมผักกาดขาวเสร็จ เศษมันในหม้อก็ย่างสุกพอดีกินแล้ว
เศษมันนี่อร่อยมาก จางซิ่วเอ๋อตวงออกมาจนเกลี้ยงแล้วหยิบเข้าปากหนึ่งชิ้น กลิ่นหอมอวลกระจายอยู่ในโพรงปาก
นางยิ้มและหยิบกะละมังใบหนึ่งมาใส่เศษ
