บทที่ 155 ชายชุดเทาผู้ยุ่งเรื่องชาวบ้าน
จางซิ่วเอ๋อกลัวที่ไหน หัวเราะเสียงเย็นใส่ทันที
“ขอโทษเรื่องอะไร? พูดให้ชัด!” ชายชุดเทาเอ่ยเสียงเข้ม
จางเป่าเกินโดนจับไว้เวลานี้จึงได้แต่เอ่ยขึ้น “ข้าไม่น่าแย่งเงินเลย”
จางชุนเถาพูดขึ้นทันที “เจ้าพูดให้ชัด! เงินนี่พวกเราไม่ได้ขโมยมา! พี่สาวข้าแต่งงานแล้ว แล้วตอนนี้ข้าเองก็อาศัยอยู่กับพี่สาว เราใช้เงินตัวเอง ไม่ได้ขโมย!”
ต่อให้คนพวกนี้ไม่รู้จักพวกนาง แต่พอจางชุนเถานึกถึงสายตาระแวงราวกับมองโจรที่ผู้อื่นมองมาก็อึดอัด
ชายชุดเทาส่งสายตาเย็นยะเยือก จางเป่าเกินเห็นแล้วก็หวาดกลัว หัวเราะแห้ง ๆ พลางกล่าว “ขอ…ขอโทษ ข้าเข้าใจผิดไปเอง”
“อีกอย่าง! พวกเราเป็นหญิงสาวความประพฤติดี วันหน้าเจ้าห้ามพูดคำต่ำช้าแบบนั้นอีก!” จางชุนเถาแค่นเสียง
“ข้า…..ข้าไม่ดีเอง” จางเป่าเกินไม่กล้าพูดอะไรอีก
หลังจากกล่าวขอโทษแล้ว จางเป่าเกินจึงถามเสียงหงอย “คือ ตอนนี้เจ้าปล่อยข้าได้แล้วใช่ไหม?”
ชายชุดเทามองจางเป่าเกิน เขาปล่อยจางเป่าเกินก็จริง แต่มือเขาขยับไปหยิบถุงเงินที่จางเป่าเกินแขวนไว้ที่เอวออกมา
“เจ้าทำอะไร” จางเป่าเกินเครียดขึ้นมา
ชายชุดเทาเขย่าถุงเงินเบา ๆ และเทเงินด้านมนออกมา มีเศษตำลึงเงินราว ๆ หนึ่งตำลึงครึ่ง และเหรียญไม่กี่เหรียญ
ชายชุดเทาเดินเข้าไปยื่นเงินให้จางซิ่วเอ๋อที่ยืนเอ๋ออยู่ ก่อนจะหันไปพูดกับจางเป่าเกิน “แม่นางน้อยคนนี้ได้รับบาดเจ็บ นี่เป็นค่ารักษา”
พูดจบชายชุ
