ดเทาก็โยนเงินที่เหลือให้จางเป่าเกิน ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ไสหัวไปซะ! อย่าให้ข้าเห็นหน้าเจ้าอีก”
จางเป่าเกินเจ็บมือมาก จึงวิ่งหายไป แต่ไม่วายหันกลับมาจ้องจางซิ่วเอ๋ออย่างเคียดแค้น! เขาไม่เชื่อว่าชายชู้ของจางซิ่วเอ๋อจะปกป้องจางซิ่วเอ๋อได้ทั้งชาติ!
ช้าเร็วเขาก็ต้องมีโอกาสเอาคืนทั้งต้นทั้งดอกจากจางซิ่วเอ๋อ!
ชายชุดเทามองจางซิ่วเอ๋อพลางเอ่ย “ดูแลน้องสาวเจ้าให้ดี ข้าไปล่ะ”
จางซิ่วเอ๋อเห็นชายชุดเทาช่วยตัวเองไว้และจะไปง่าย ๆ แบบนี้จึงร้อนใจขึ้นมา
ไม่มีสาเหตุอื่น เป็นเพราะเมื่อครู่นี้นางพูดจาไม่น่าฟังตอนที่ชายชุดเทามา ตอนนี้นางเลยรู้สึกว่าที่ตัวเองพูดไปได้ทำร้ายจิตใจผู้อื่น จึงไม่สบายใจมาก
ชายชุดเทาก็ไม่ชักช้า เวลานี้ผละจากไปไกลแล้ว
จางซิ่วเอ๋อรีบวางตะกร้าไผ่ที่ตัวเองแบกอยู่ลงและพูดกับจางชุนเถา “ดูแลซานหยาให้ดี เดี๋ยวข้ากลับมา”
นางคิดว่าเมื่อครู่จางเป่าเกินเสียเปรียบขนาดนั้น แถมมือยังเจ็บด้วย คงไม่กลับมาไวขนาดนั้น
ต่อให้กลับมา จางเป่าเกินที่เหลือมือแค่ข้างเดียวจะทำอะไรได้?
จางซิ่วเอ๋อจึงไล่ตามไปอย่างสบายใจ
เมื่อมาถึงตรอกแห่งหนึ่ง จางซิ่วเอ๋อก็มองทางข้างหน้าอย่างหงุดหงิด ร่างของชายชุดเทาหายไปแล้ว
จางซิ่วเอ๋อหันกลับอย่างฉุนเฉียว
นางกำลังจะเดินกลับก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้น “เจ้าตามข้ามาทำไม?”
จางซิ่วเอ๋อที่กำลังอยู่ในภวังค์แห่งความหงุดหงิดรู้สึกตกใจและรีบเงยหน้าขึ้นมา พอเงยหน้าก็เห็นชายชุดเทายืนอยู่ต
