ช่เหรอ ถึงเจ้าไม่พูดพี่ก็ทำให้เจ้ากิน เจ้าลองบอกอย่างอื่นมา”
จางซานหยาคิดไปคิดมาแล้วเอ่ย “อย่างอื่นไม่อร่อยเท่าเนื้อ”
จางซิ่วเอ๋อยอมแพ้ รู้ว่าเพราะเมื่อก่อนยากจนเกินไป ต่อให้ช่วงนี้จางซานหยาได้กินเนื้อทุกวันก็กินไม่พอ
ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ทำตามความคิดจางซานหยา กินเนื้อต่อไป
เนื้อหมูป่าที่บ้านยังเหลือไม่น้อย ตอนนี้ซื้อเนื้ออีกไม่ได้แล้ว จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ “ถ้างั้นเดี๋ยวพี่กลับไปทำเนื้อให้กิน เงินวันนี้เก็บไว้ก่อน รอให้เนื้อที่บ้านหมดเดี๋ยวพี่ซื้อให้กิน”
จางซานหยาพยักหน้า นางรู้ว่าพี่สาวตัวเองไม่หลอกนางแน่นอน
อย่าว่าแต่ใช้เงินของจางเป่าเกินซื้อเนื้อเลย ต่อให้ไม่มีเงินจำนวนนี้ พี่สาวก็ทำอาหารจานเนื้อให้นางกินทุกวัน
ถึงตอนนี้จางซานหยาก็ร่าเริงขึ้นมา ลืมความเสียใจที่ได้รับจากจางเป่าเกินเมื่อครู่แล้ว
จางซิ่วเอ๋อก็กลัวว่าจางซานหยาได้รับความกระทบกระเทือน จึงโอ๋อยู่ตลอด
เวลานี้นางจึงโล่งอก
จางชุนเถาประชิดเข้ามาแล้วเอ่ย “พี่ เมื่อกี้พี่ไล่ตามคนที่มาช่วยทันไหม? ได้ขอบคุณเขาดี ๆ หรือเปล่า?”
“ข้าขอบคุณเขาแล้ว” จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆ ไม่ได้เล่าที่ตัวเองเคยพบหน้าชายชุดเทามาหลายครั้งแล้วให้ฟัง
จางชุนเถาพยักหน้า “งั้นก็ดี เขาเป็นคนดีจริง ๆ”
จางซิ่วเอ๋อยื่นมือไปตีจางชุนเถาเบา ๆ “ดีเดออะไรกัน เขาช่วยเราไว้ เราสมควรต้องขอบคุณ แต่เจ้าอย่าด่วนสรุปเพียงเพราะเรื่องเรื่องเดียว คน ๆ นี้เป็นคนดีหรือไม่ ใช่
