๋อไป จางซิ่วเอ๋อชะงักงัน แค่นี้?
พอคิดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ตีหน้าผากตัวเองอย่างแรง ไม่จบแล้วตัวเองอยากให้มีอะไรต่อรึ?
เมื่อนึกได้ว่าน้องสาวตัวเองยังอยู่กันที่ตลาด จางซิ่วเอ๋อจึงไม่กล้าอยู่ที่นี่นาน หันหลังกลับไปทันที
ข้อมือจางซานหยาถลอกนิดหน่อย ไม่มีแผลอื่น
แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็ยังปวดใจอย่างสุดแสน
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยเสียงนุ่มนวล “ซานหยา เจ็บไหม?”
ในตอนนี้จางซานหยาปรับอารมณ์ได้แล้ว นางส่ายหน้า “พี่ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าไม่เจ็บเลยสักนิดเดียว”
เห็นท่าทางจางซานหยาเป็นแบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็เจ็บที่ใจ เด็กคนนี้จะดีเกินไปไหม
จางซิ่วเอ๋อล้วงครึ่งตำลึงเงินในอกตัวเองออกมาพลางเอ่ย “ไป พี่พาไปซื้อยา แล้วเราค่อยไปหาซื้อของกินของเล่นกัน!”
พูดแล้วทั้งหมดก็เดินไปทางโรงยาหุยชุน
ที่จริงแล้วหากว่ากันตามปกติ แผลจางซานยาแค่นี้ไม่ต้องทายาหรอก แต่จางซิ่วเอ๋อเป็นห่วง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เอาเงินมาจากจางเป่าเกินได้ ต่อให้ไม่มี จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ปล่อยให้จางซานหยาได้รับความอยุติธรรมหรอก
หลังจากซื้อยาเสร็จก็ยังเหลืออีก 400 เหรียญ
จางซิ่วเอ๋อมองจางซานหยาพลางถาม “ซานหยา เจ้ามีอะไรที่อยากกินไหม? บอกพี่มาเดี๋ยวพี่ซื้อให้”
จางซานหยากระพริบตา “มี”
“เจ้าบอกมา เดี๋ยวพี่ซื้อให้” จางซิ่วเอ๋อพูดอมยิ้ม
ซานหยาเอ่ยเสียงเบา “ข้าอยากกินเนื้อ”
จางซิ่วเอ๋อได้ยินแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “ช่วงนี้บ้านเราก็กินเนื้อมาตลอดไม่ใ
