บทที่ 146 กินข้าว
จางซิ่วเอ๋อพยักหน้า ใช่แล้ว จะยอมให้คนตระกูลจางได้คืบแล้วเอาศอกไม่ได้เด็ดขาด
เพราะฉะนั้นต้องไม่ให้จางต้าหูได้อะไรไปตั้งแต่แรก
สองพี่น้องเห็นพ้องกันและแน่วแน่กับความคิดในใจมากขึ้น จึงไม่ไปคิดเรื่องนี้
ตอนนี้คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์ ต้องรอให้จางต้าหูมาก่อนถึงจะประจันหน้ากันได้
จางซิ่วเอ๋อลูบหัวจางซานหยา พูดเสียงอ่อนโยน “ซานหยา เจ้าไม่ต้องเสียใจนะ ท่านพ่อเราเป็นคนอย่างไรใช่ว่าเราเพิ่งรู้วันแรก ไม่คุ้มหรอกถ้าจะโมโหเพราะเขา……”
“ส่วนเรื่องที่ท่านแม่ได้รับความอยุติธรรม เราก็ยิ่งต้องทำดีกับท่านแม่เพื่อชดเชยให้นาง” จางซิ่วเอ๋อปลอบ
เวลาเด็กเห็นพ่อแม่ทะเลาะกันกับตาต้องนึกกลัวในใจอยู่แล้ว ดังนั้นต้องปลอบดี ๆ
จางซานหยาพยักหน้า “ข้ารู้แล้วพี่”
“เอาล่ะ งั้นก็เลิกร้องไห้ได้แล้ว ไปล้างหน้าแล้วกินข้าวเช้ากัน” จางซิ่วเอ๋อเรียกยิ้ม ๆ
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าตอนจางซานหยาออกจากบ้านตระกูลจาง นางต้องไม่ได้กินข้าวเช้าแน่ ๆ
เนื่องจากเมื่อวานมีข้าวเหลืออยู่ วันนี้จึงเอาข้าวส่วนนั้นมาทำเป็นข้าวต้ม และด้วยการที่ยังเช้าอยู่ ไม่ดีนักที่จะกินเนื้อมาก ๆ จางซิ่วเอ๋อจึงนำไข่ที่จวี๋ฮวาให้มาเมื่อวานไปล้างและต้ม
จางซิ่วเอ๋อยกไข่ออกมาแล้วถึงไปตักข้าวต้ม
พอกลับมาก็เห็นจางซานหยาล้างมือเรียบร้อย กำลังนั่งปอกไข่ ไม่นานนักก็ปอกไข่สามฟองเสร็จและใส่ลงไปในถ้วยของแต่ละคน
จางซิ่วเอ๋อเห็นแบบนั้นก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
ถึง
