บทที่ 145 แยกเตียงนอน
“ข้าจะนอนแล้ว ถึงข้าไม่อยากนอน ลูกในท้องข้าก็ต้องนอน!” แม่โจวเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะนอนลงบนเตียง
ตอนนี้แม่โจวรู้ว่าถึงเวลาที่นางจำเป็นต้องใช้ลูกในท้องปกป้องตนเองแล้ว
ต่อให้ไม่รู้ว่าเด็กที่คลอดออกมาจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง แต่ก่อนจะคลอด เด็กก็เหมือนยันต์ป้องกันตัว ส่วนเรื่องหลังจากนั้นแม่โจวยังไม่อยากคิดไปไกลนัก
ตอนนี้นางแค่อยากผ่านแต่ละวันไปให้ได้
จางต้าหูสะดุดเมื่อได้ยินแม่โจวเอ่ยถึงเรื่องนี้ จึงนั่งหายใจฮึดฮัดด้วยความโกรธกรุ่น
แต่วันนี้แม่โจวตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไม่สนใจจางต้าหู ไม่นานนักก็มีเสียงหายใจเป็นจังหวะดังมา นางหลับไปแล้วจริง ๆ!
จางต้าหูรู้ว่าแม่โจวหลับแล้ว ยิ่งโมโหเข้าไปใหญ่
แต่เมื่อนึกถึงลูกในท้องแม่โจว จางต้าหูก็ข่มอารมณ์อดกลั้นอยู่นานกว่าจะนอนหลับ ตั้งใจไว้แล้วว่าในเมื่อแม่โจวไม่ไปขอ ตัวเขาเองก็ต้องไปขอ!
เช้าวันรุ่งขึ้น
จางซิ่วเอ๋อตื่นมาก็เห็นแสงแดดสดใสสาดส่องเข้ามาในห้อง หน้าต่างและกระดาษบุหน้าต่างถูกเปลี่ยนแล้ว ทำให้หน้าต่างในตอนนี้ที่ไม่ได้ใช้ผ้าอุดไว้ดูสว่างขึ้นกว่าเดิมมาก
หลังอยู่อาศัยมานาน นอกจากพวกโต๊ะเก้าอี้ที่ดูเก่าไปหน่อย บ้านที่นางอยู่นับว่าไม่เลวเลยทีเดียวต่อให้เทียบกับบรรดาบ้านในหมู่บ้าน
ครั้นจางซิ่วเอ๋อตื่นแล้วจางชุนเถาก็ตื่นตาม
สองพี่น้องล้างหน้าล้างตาอย่างว่องไวเหมือนปกติ ก่อนจะอุ่นข้าวในหม้อ
หลังจากนั้นก็ไปทำความสะอาดลานบ้าน การอยู่
