ในหมู่บ้านนี้ ต่อให้ทำความสะอาดลานบ้านไปเรียบร้อยตั้งแต่ก่อนนอนแล้ว แต่ตอนเช้าก็ยังมีกิ่งไม้ใบหญ้าถูกลมพัดมาตกในลานบ้านอยู่ดี
จางซิ่วเอ๋อทำความสะอาดเสร็จแล้วจึงไปเปิดประตู
พอเปิดประตูก็เห็นจางซานหยานั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตู และดูจากท่าแล้วไม่ได้เพิ่งมา น่าจะอยู่ตรงนี้สักพักแล้ว
จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วรีบถาม “ซานหยา เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมมานั่งยอง ๆ อยู่ตรงนี้ล่ะ? ทำไมไม่เข้าบ้าน?”
จางซานหยาเอ่ยตอบเสียงแผ่ว “ข้าคิดว่าเมื่อวานพี่กับพี่รองคงจะเหนื่อยมาก ข้ากลัวว่าพวกพี่ยังไม่ตื่นจึงไม่ได้เคาะประตู”
จางซิ่วเอ๋อมองท้องฟ้า วันนี้นางตื่นเวลาเดียวกับทุก ๆ วัน จางซานหยาก็มาในเวลานี้ทุกวัน แต่วันนี้เหมือนจางซานหยาจะมาเร็วกว่าปกติ
จางซิ่วเอ๋อจึงถามขึ้น “ซานหยา ทำไมวันนี้เจ้ามาเช้านัก? คนพวกนั้นสั่งให้เจ้าทำงานไวขึ้นหรือเปล่า?”
จางซานหยาพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย “ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น เป็นข้าเองที่นอนไม่ค่อยหลับน่ะเจ้าค่ะ”
จางซานหยายังเด็ก เก็บงำความลับอยู่ที่ไหนกัน? เพียงนางพูดเท่านี้จางซิ่วเอ๋อก็มองสีหน้าจางซานหยาออกว่ามีเรื่องรบกวนใจ
จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจเบา ๆ จางซานหยาเพิ่งจะอายุไม่เท่าใดเองก็มีเรื่องรบกวนใจเสียแล้ว
สุดท้ายก็ชีวิตที่ตระกูลจางนั่นแหละที่ไม่น่ารื่นรมย์
จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้น “ซานหยา เกิดอะไรขึ้น? เล่าให้พี่ฟังได้นะ”
ขณะนั้นจางชุนเถาก็ออกมา ถามอย่างสงสัย “ซานหยาเป็นอะไรไป?”
จางซิ่วเ
