อ๋อโบกมือเป็นสัญญาณว่าจางชุนเถาอย่าเพิ่งพูด ฟังที่จางซานหยาพูดก่อน
จางซานหยาสูดลมหายใจลึก ก่อนที่ดวงตาจะแดงขึ้นมา
จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาเห็นแบบนั้นก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
เสียงจางชุนเถาดังขึ้นกว่าเดิม “ท่านย่ากับท่านอาเล็กตีเจ้าใช่ไหม?”
ถ้าแค่ด่าอย่างเดียวพวกนางสามพี่น้องชินกันหมดแล้ว ไม่มีทางโดนด่าจนร้องไห้หรอก
“ซานหยา ไม่ต้องร้อง มีอะไรบอกพวกพี่ เดี๋ยวพวกพี่จัดการให้เอง” จางซิ่วเอ๋อรีบถาม
จางซานหยาถึงได้เช็ดน้ำตาแล้วพูดอย่างเศร้าสร้อย “เมื่อคืนท่านพ่อทะเลาะกับท่านแม่”
ตอนที่จางต้าหูทะเลาะกับแม่โจว จางซานหยาก็อยู่ในห้องฝั่งตะวันตก
นางแค่เงียบเหมือนหลับไปแล้วเท่านั้น จางต้าหูเคยสังเกตที่ไหนกันว่าลูกสาวตัวเองก็ยังอยู่? ต่อให้สังเกตเห็นคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เขาก็ยังพูดในสิ่งที่เขาจะพูดอยู่ดี
ส่วนแม่โจวคงโมโหจางต้าหูเกินไป จึงลืมไปเหมือนกันว่าซานหยายังอยู่
คนที่ทะเลาะกันต่อหน้าลูกในหมู่บ้านนี้มีเยอะมาก คนทั่ว ๆ ไปไม่สนเรื่องพวกนี้หรอก
สรุปคือจางซานหยาได้ยินพ่อแม่ทะเลาะกันแล้วรู้สึกเสียใจ นางก็เลยเป็นแบบนี้
เมื่อคืนจางซานหยานอนหลับไม่ค่อยสนิท แถมวันนี้ยังต้องตื่นแต่เช้า
จางซิ่วเอ๋อได้ยินก็เกิดสงสัยขึ้น “ทะเลาะกันเหรอ? ทำไมล่ะ?”
ในสายตาจางซิ่วเอ๋อ ต่อให้แม่โจวจะมีเรื่องที่ไม่พอใจจางต้าหูอยู่มาก แต่ไม่ใช่คนประเภทที่ชวนทะเลาะ ถ้าทะเลาะกันจริ งๆ คงไม่รอนานขนาดนี้แล้วถึงทะเลาะ
จางซานหยาตาแดง
