“ท่านพ่อ ท่านพ่อให้ท่านแม่มาขอเงินจากพี่”
จางซิ่วเอ๋อได้ฟังก็ชะงักงัน “ขอเงิน?”
“ค่าพิธีไล่ผีแล้วก็ค่าเสื้อท่านอาเล็ก…..จริงสิ แล้วก็ค่ารักษาบาดแผลของท่านอาเล็กด้วย” จางซานหยาเล่าทุกอย่างจนกระจ่าง
จางซิ่วเอ๋อหน้าเป็นสีเขียวเมื่อฟังมาถึงตรงนี้ นางโมโหมาก
คนตระกูลจางทำแบบนี้ได้อย่างไร?
ตัวเองขอเงินจากนางไม่ได้เลยยุให้จางต้าหูมาขอ แล้วให้จางต้าหูไปยุแม่โจว
แต่ดูท่าทางแม่โจวคงไม่ได้รับปากจางต้าหู
จางซิ่วเอ๋อสบายใจมากกว่าเดิม ถ้าขนาดแม่โจวยังเห็นด้วย นางก็คิดว่าต้องเลิกทำดีกับมารดาราคาถูกของตัวเองได้แล้ว
แต่ตอนนี้แม่โจวทะเลาะกับจางต้าหูเพราะนาง จางซิ่วเอ๋อก็รู้สึกผิด
นึกในใจว่าตัวเองต้องทำดีกับแม่โจวให้มาก ๆ
จางชุนเถาก่นด่าเสียงกราดเกรี้ยว “หน้าไม่อายจริง ๆ! ท่านพ่อของเราคงคิดเรื่องมาขอเงินที่นี่เองไม่ได้หรอก ต้องเป็นท่านย่ากับท่านอาเล็กแน่ ๆ ที่ยุ!”
ไม่ต้องให้จางชุนเถาพูด จางซิ่วเอ๋อก็รู้ว่าเรื่องเป็นมาอย่างไร
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ข้าอยากเห็นจริง ๆ ว่าเขาจะมาขอเงินข้าด้วยวิธีไหน!”
“พี่……ถ้าพ่อเรา ถ้าเกิด…..ถ้าเกิดเขามาจริง ๆ ล่ะ……” จางชุนเถากังวลนิดหน่อย
จางซิ่วเอ๋อกัดฟันพูด “พวกเจ้าไม่ต้องกลัว พ่อเราแล้วอย่างไร? พวกเราเป็นลูกสาวนะไม่ใช่ลูกชาย! เขาอยากได้ลูกชายไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นเรื่องตอบแทนบุญคุณก็ไม่ใช่เรื่องที่ลูกสาวอย่างพวกเราต้องทำ!”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชะงักไปเล็กน
