“อันเซี่ย!”
หลินอันก้าวข้ามประตูเหล็กที่พังยับเยินเข้าไป มองเข้าไปข้างในอย่างร้อนรน
ใจกลางห้องนั่งเล่น ดวงตาสีแดงฉานของอันเซี่ยไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ปลายนิ้วเรียวบางมีเลือดหยดลงมาช้าๆ
ซากศพเกลื่อนกลาด…ท่ามกลางกองเลือด อันจิ่งเทียนที่พันผ้าพันแผลเต็มตัวนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร
“อันเซี่ย…พี่เอง…พี่หลินอันไง!”
สายตาของหลินอันเต็มไปด้วยความเจ็บปวด ฝีเท้าโซซัดโซเซเดินเข้าไปหาอันเซี่ย ในใจราวกับมีมีดนับพันเล่มกรีดแทง
“ดวงตาพิพากษา”
หมอกสีฟ้าจางๆ ลอยขึ้น ปกคลุมในดวงตาของเขา
เขาอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอันเซี่ยกันแน่
“ติ๊ด, ตรวจพบอสูรกลายพันธุ์ระดับสอง: ???”
ทำไม…ทำไมถึงเป็นแบบนี้!
หลินอันหัวเราะอย่างขมขื่น ราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
ข้อมูลที่ดวงตาพิพากษาส่งกลับมาประกาศว่าอันเซี่ยได้แปรสภาพไปแล้ว…หรือจะพูดอีกนัยหนึ่งก็คือ อันเซี่ยได้…
เด็กสาวได้ยินเสียงก็งอตัวลงอย่างระแวดระวัง นางที่สูญเสียสติไปแล้วราวกับสัตว์ป่าที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายบนตัวของหลินอัน
“ฟ่อ!”
ราวกับเผชิญหน้ากับศัตรู ปลายนิ้วของเด็กสาวพลันงอกกรงเล็บกระดูกที่แหลมคมออกมา ตั้งท่าป้องกัน
หลินอันเศร้าสลด กางแขนออกทั้งสองข้าง ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้
“อันเซี่ย…จำพี่ไม่ได้แล้วเหรอ…”
ในฝ่ามือกำโอสถถอนพิษแน่น หลินอันยึดมั่นในความหวังสุดท้าย
โอสถถอนพิษสามารถกำจัดเชื้อกลายพันธุ์ในร่างกายได้อย่างหมดจด เพียงแต่ไม
