าถ้วยข้าวของตนเสียหมด
และโชคดีที่ตระกูลจางยากจน น้อยครั้งมากที่กับข้าวจะมีน้ำมัน จางอวี่หมินถึงกินไปพลางบ่นเหยาะแหยะว่าต้องรักษาหุ่น
จางอวี่หมินกินเสร็จก็แอบสะกิดใต้โต๊ะกับแม่เฒ่าจางที่นั่งติดนาง
แม่เฒ่าจางกินเร็ว ตอนนี้ก็กินอิ่มไปประมาณนึงแล้ว แต่ยังไม่อยากวางตะเกียบ
ที่จริงฝีมือทำอาหารของแม่เถาห่างไกลจากฝีมือของแม่โจวมาก
แต่แม่โจวเชื่อฟังแม่เฒ่าจางมาตลอด ไม่กล้าใส่น้ำมันมาก
ต่อให้ฝีมือดีขนาดไหน แต่ถ้าใส่อะไรมากไม่ได้ มันจะอร่อยสักแค่ไหนเชียว?
ส่วนแม่เถาเหรอ? ไม่ต้องมีฝีมือดีอะไรหรอก ขอแค่ใส่น้ำมันมาก ๆ ใส่น้ำมันให้สุด ใส่น้ำมันให้ตาย ก็ทำให้ทั้งบ้านรู้สึกว่าอาหารอร่อยได้!
ใครใช้ให้ปกติทุกคนไม่ได้กินกับข้าวที่ใส่น้ำมันอย่างเพียงพอล่ะ!
ได้กินอาหารมัน ๆ เป็นครั้งคราวบ้างถึงจะรู้สึกเลี่ยน แต่ก็อร่อย!
แม่เฒ่าจางมองจางอวี่หมิน ไม่เข้าใจว่าทำไมจางอวี่หมินถึงสะกิดตัวเอง
จางอวี่หมินมองจางต้าหู ขยับปากโดยไม่ใช้เสียง “เงิน”
จางอวี่หมินไม่ได้พูดคำนี้ออกมา แต่ขยับปากได้ชัดเจนมาก แม่เฒ่าจางรู้เรื่องทันทีจึงเอ่ยขึ้น “ต้าหู เจ้าบอกว่าจะไปขอเงินจากจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่เหรอ? บ้านเราเสียเงินเพราะจางซิ่วเอ๋อนะ…..ไหนจะวันนี้ที่อวี่หมินบาดเจ็บรวมถึงเสื้อสองชุดที่จางซิ่วเอ๋อทำพังด้วย ต้องใช้เงินทั้งหมด!”
ถ้าพูดกันจริง ๆ จางซิ่วเอ๋อทำเสื้อพังแค่ชุดเดียวเท่านั้น
และต่อให้จางซิ่วเอ๋อมีความคิดว่าจะทำลายเสื้อนั
