บทที่ 143 บีบบังคับให้ไปขอเงิน
จางต้าหูพูดอย่างหน้าเสีย “หลังจากนั้นข้ามาคิดดูแล้ว หูครึ่งเซียนนั่นเป็นพวกต้มตุ๋น พวกเรา…..” พวกเราโดนหลอก จะมีหน้าไปขอเงินจากจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไรกัน?
ตอนแรกที่จางต้าหูรับปากจะไปขอเงินก็เพราะจางต้าหูคิดว่าเงินนี่ใช้ไปเพื่อจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ และคุ้มค่า!
คนเป็นพ่ออย่างเขาจึงตัดสินใจแทน ถึงเวลาไปขอเงินก็สมเหตุสมผล
แต่ตอนนี้ล่ะ ในเมื่อโดนหลอกไปแล้ว จางต้าหูจึงรู้สึกว่าไม่มีเหตุผลไปให้จางซิ่วเอ๋อออกเงินส่วนนี้
ทว่าจางต้าหูพูดไม่ทันจบ แม่เฒ่าจางก็ตำหนิเสียงดัง “เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าก็คิดว่าพวกเราโดนหลอกรึ? ข้าจะบอกให้นะ! พวกเราเห็นกับตาว่าบ้านผีสิงของจางซิ่วเอ๋อมีผี! ไม่ต้องพูดเรื่องที่ข้าคิดว่าหูครึ่งเซียนมีความสามารถจริง ต่อให้โดนหลอกจริง ๆ เราก็โดนหลอกเพราะจางซิ่วเอ๋อ!”
“แต่ผู้ใหญ่บ้าน…..” จางต้าหูอยากจะพูดว่าขนาดผู้ใหญ่บ้านยังบอกเลยว่าเงินนี้ไม่สมควรให้จางซิ่วเอ๋อออก
แม่เฒ่าจางขึ้นเสียงดังมากขึ้น “ไอ้แก่นั่นเห็นบ้านเราได้ดีไม่ได้! เจ้าเห็นไหม? ไอ้แก่นั้นเอารถลากวัวสุดหวงของตัวเองให้จางซิ่วเอ๋อยืม ไม่รู้ว่ามีลับลมคมในอะไรบ้าง! ไอ้แก่หงำเหงือกอย่างผู้ใหญ่บ้านซ่งตั้งใจช่วยจางซิ่วเอ๋อชัด ๆ!”
“วันนั้นข้าไม่ได้ขอเงินต่อหน้าก็เพื่อไว้หน้าจางซิ่วเอ๋อ ข้ารู้สึกว่าเรื่องบางเรื่องพูดต่อหน้าทุกคนไม่ดี เรื่องของบ้านเราเองจัดการกันเองก็จบ ไม่จำเป็นต้องทำให้เป
