บทที่ 142 แม่โจวโต้กลับ
แม่โจวที่กำลังจะเดินจากไปก็หันกลับมามองแม่เฒ่าจาง พลางกล่าว “ท่านแม่ ท่านสวมหมวกเขียว*ให้ลูกชายตัวเองหรือเจ้าคะ?”
*เป็นสำนวนจีน สะท้อนว่าคู่รักมีชู้
จางต้าหูได้ยินแล้วมีสีหน้าย่ำแย่ขึ้นมา มองแม่เฒ่าจางอย่างกระอักกระอ่วน
ด่าอะไรไม่ด่า แต่กลับด่าเรื่องนี้
ต่อให้จางต้าหูกตัญญูจนโง่เขลาขนาดไหน พอแม่โจวจี้จุดให้รู้แจ้ง ก็รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนี้เท่าใดนัก
อย่างไรจางต้าหูก็เป็นบุรุษคนหนึ่ง พอคิดว่าภรรยาตัวเองโดนมารดาด่าว่าสวมหมวกเขียวให้เขา เขาก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีความเป็นชายของตัวเองถูกท้าทาย หน้าเป็นสีเขียวขึ้นมา
แม่เฒ่าจางก็รู้สึกถึงบรรยากาศมาคุ จึงมองแม่โจวตาขวาง “นังบ้า เจ้าอย่ามายุแยงนะ!”
จางต้าหูพูดอย่างรำคาญใจ “พอได้แล้ว ฟ้ามืดแล้ว รีบไปกินข้าวกันเถอะขอรับ!”
แม่โจวกินข้าวที่บ้านจางซิ่วเอ๋อแล้ว จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าแม่โจวกลับมากลางคืนจะไม่มีข้าวกิน จึงอุ่นกับข้าวให้แม่โจว ตอนนี้แม่โจวจึงไม่หิวเลย
แต่แม่โจวเห็นจางต้าหูและพวกแม่เฒ่าจางเดินเข้าบ้านไปกินข้าวด้วยกันและไม่มีใครเรียกนาง ก็รู้สึกเสียใจมาก
ใช่ วันนี้ดูเหมือนจางต้าหูจะปกป้องนาง
แต่ที่วันนี้จางต้าหูทำแบบนี้ก็เพราะจางซิ่วเอ่อพูดแบบนั้น
ถ้าไม่ได้เจ้าตัวน้อยที่อยู่ในท้อง จางต้าหูอาจจะช่วยคนตระกูลจางรังแกนางก็ได้!
แม่โจวนั่งคิดอยู่บนเตียง คิดไปคิดมาก็หัวเราะ แต่รอยยิ้มดูเศร้าโศกเหลือเกิน
ถ้าเด็กคนนี้ไม่ได้เกิด
