บทที่ 136 ดักรออีกครั้ง
หลังจากที่จางชุนเถาไปซื้อเหล้าไม่นาน แม่ม่ายหลิวก็มานั่งยอง ๆ อยู่ใกล้กองฟืนนอกป่าผีสิง อยากเห็นว่าจางซิ่วเอ๋อชวนใครมากินเลี้ยง
ถ้าเป็นท่านหมอเมิ่งนางจะได้มั่นใจ
แต่แม่ม่ายหลิวหวังจากใจว่าจะไม่ใช่ท่านหมอเมิ่ง นางอยากให้ผู้ชายที่ออกมาจากป่าผีสิงของจางซิ่วเอ๋อเป็นผู้ชายคนอื่นเหลือเกิน
แบบนี้จะได้พิสูจน์ว่าจางซิ่วเอ๋อไม่ใช่ผู้หญิงที่ดี เช่นนี้นางจะได้เล่าเรื่องนี้ให้ท่านหมอเมิ่งฟัง
ท่านหมอเมิ่งจะไปชอบสตรีเหลวแหลกอย่างจางซิ่วเอ๋อได้อย่างไรอีก?
เฮอะ นางไม่เชื่อหรอกว่าแม่ม่ายอายุน้อยอย่างจางซิ่วเอ๋อจะรัดสายคาดเอว*ได้แน่นจริง ๆ!
*เป็นความหมายว่าใจง่าย เหมือนสายคาดเอวที่พร้อมจะถอดทุกเมื่อ
ถ้าทำได้จริง ก่อนหน้านี้ก็คงไม่มีสัมพันธ์กับท่านหมอเมิ่งหรอก เรื่องรื่นรมย์ของชายหญิงแบบนี้หากยังไม่รู้รสก็ยังไม่เท่าไร หลังจากได้ลิ้มรสแล้วหยุดไม่ได้เลยล่ะ
ท่านหมอเมิ่งจะมาที่นี่ทุกวันคงไม่ได้ จางซิ่วเอ๋อนั่นจะทนเหงาไหวจริงเหรอ
ในขณะที่แม่ม่ายหลิวกำลังก่นด่าจางซิ่วเอ๋ออยู่ในใจ ก็เห็นท่านหมอเมิ่งเดินออกมาจากข้างใน
แม่ม่ายหลิวหน้าเสีย โกรธจนหน้าแดง เกือบจะพุ่งออกไปขวางท่านหมอเมิ่งไว้
แต่นางไม่ได้โง่ รู้ว่าถ้าท่านหมอเมิ่งรู้เข้าว่าตัวเองจับตาดูจางซิ่วเอ๋อแบบนี้ ท่านหมอเมิ่งต้องเข้าข้างจางซิ่วเอ๋อแน่ ๆ
หลังจากที่ท่านหมอเมิ่งไปแล้ว แม่ม่ายหลิวก็หมดความสนใจจะเฝ้าอยู่ที่นี่
ดังนั้น แม่ม่
