“ปัง!”
“ปัง!”
เสียงค้อนทุบประตูดังสะท้อนไปในทางเดินที่มืดสนิท
ในห้องที่มืดสลัว อันจิ่งเทียนจ้องมองประตูเหล็กที่ดังสนั่น สองมือของเขายกท่อนเหล็กที่ทำขึ้นเองอย่างง่ายๆ ซ่อนตัวอยู่หลังประตู
เสียงด่าทอของคนสองสามคนดังมาจากนอกประตูเป็นระยะๆ บ่งบอกถึงเจตนาร้ายของผู้มาเยือน
ผิวหนังที่เน่าเปื่อยทั่วร่างของเขาถูกพันด้วยผ้าก๊อซ หายใจหนักหน่วงราวกับเครื่องสูบลมที่ชำรุด แขนที่กำท่อนเหล็กสั่นไม่หยุด แต่ไม่ใช่เพราะความกลัว
แปดวันก่อน หลังจากที่หลินอันจากไป เขาก็ฟื้นขึ้นมาภายใต้ผลของสร้อยคอที่ระงับเชื้อกลายพันธุ์ไว้ เพียงแต่หลังจากติดเชื้อแล้วร่างกายก็ได้รับความเสียหายอย่างรุนแรง แค่ขยับตัวเล็กน้อย กระดูกที่ถูกกัดกร่อนก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดบาด
ส่วนอันเซี่ยก็ซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องนอนที่เต็มไปด้วยอาหาร ท่าทางร้อนรน
“พี่…มีคนทุบประตูอยู่..”
ริมฝีปากสั่นระริก เธออยากจะไปอยู่กับพี่ชายแต่ก็ถูกสายตาที่เข้มงวดของจิ่งเทียนห้ามไว้ เสียงหวาดกลัวและสิ้นหวัง หลายวันที่ผ่านมาเด็กสาวนอนไม่หลับทุกคืน เฝ้ารอการกลับมาของหลินอันอยู่ตลอดเวลา
แต่ว่า…คนที่กลับมาในตอนนี้ไม่ใช่หลินอัน
เสียงดังมาจากนอกประตู
“พี่ใหญ่ ประตูนี้รู้สึกแปลกๆ นะครับ เหมือนถูกเสริมด้วยเหล็กเส้นใหม่”
ชายผมเหลืองถือค้อนทุบประตู พาคนอื่นๆ ทุบอยู่ครึ่งค่อนวันก็ยังไม่สามารถทุบประตูนิรภัยที่เสริมความแข็งแกร่งแล้วได้
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์ มีแรงแค่ตอนข่มเ
