บทที่ 124 แขกไม่ได้รับเชิญ
“พี่ซิ่วเอ๋อของเจ้าเป็นคนดี หาสารพัดวิธีเพื่อให้บ้านเราได้กินอิ่ม พรุ่งนี้ตอนเจ้าขึ้นเขาช่วยซานหยาทำเยอะ ๆ เลยนะ อย่าให้ซานหยาเหนื่อย เราจะไปกินข้าวของคนอื่นเฉย ๆ ไม่ได้…..” บัณฑิตจ้าวกล่าวอย่างจริงจัง
“ท่านพ่อ ข้าเข้าใจเรื่องนี้ดีขอรับ” จ้าวเอ้อร์หลางบอกเสียงหนักแน่น
ที่จริงจ้าวเอ้อร์หลางชอบงานนี้มาก ตัดหญ้าอ่อนประหยัดแรงกว่าผ่าฟืนแข็ง ๆ ตั้งเยอะ หลังจากนี้เขาไม่ต้องไปผ่าฟืนขายแล้ว ผ่ามาแค่ที่พอใช้สำหรับทั้งสองบ้านก็พอ ไม่รู้ประหยัดแรงไปตั้งเท่าไร
“เอ้อร์หลาง พ่อรู้ว่าตัวพ่อเองเป็นตัวถ่วงเจ้า ทำให้เจ้าต้องลำบาก” บัณฑิตจ้าวพูดเศร้า ๆ
จ้าวเอ้อร์หลางรีบบอก “ท่านพ่อ วันหลังอย่าพูดเช่นนี้อีกนะ ตอนนี้ท่านเป็นอาจารย์ให้พวกพี่ซิ่วเอ๋อ มีรายได้ทุกเดือนเหมือนกัน ขอแค่พวกเราทำตัวดี ๆ ไม่ทำให้พี่ซิ่วเอ๋อผิดหวัง ชีวิตของเราในวันข้างหน้าต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ”
บัณฑิตจ้าวคิดตาม ก็คิดว่าเป็นตามนั้นจริง ๆ แต่เขาไม่รู้สถานการณ์ที่บ้านจางซิ่วเอ๋อจริง ๆ ก็นึกรู้สึกผิดอยู่ในใจ เขาคิดว่าชีวิตจางซิ่วเอ๋อเองก็ลำบาก ยังต้องมาช่วยพวกเขาอีก นั่นทำให้เขาชื้นใจจริง ๆ
แต่ในเมื่อตอนนี้เขารับผลประโยชน์จากจางซิ่วเอ๋อ ก็ต้องช่วยจางซิ่วเอ๋อทำงานสุดความสามารถ
กล่าวถึงจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาสองคน ในตอนนี้พวกนางกำลังทำความสะอาดลานบ้าน เนื่องจากทั้งสองกินมากไปหน่อย จางซิ่วเอ๋อจึงกลัวจะท้องเฟ้อ จึ
