ุมขมับและบ่นในใจ เอาเถอะ ๆ ถือเสียว่านี่เป็นสิ่งที่ตัวเองติดค้างเจ้าของร่าง ใครใช้ให้นางมายึดร่างนี้ไปล่ะ? เวลานี้สมควรแล้วที่ต้องชำระหนี้รักให้เจ้าของร่าง
ถ้าวันนี้นางไม่เปิดประตู จางชุนเถาอาจจะคิดว่านางเป็นคนเลือดเย็นไร้ความรู้สึกก็ได้
จางซิ่วเอ๋อคิดได้แบบนี้จึงได้แต่เปิดประตู
ขณะเดียวกับที่เปิดประตู จางซิ่วเอ๋อพูดอย่างไม่พอใจ “เจ้านี่นะ กลางคืนไม่รู้จักนอน มาบ้านข้าทำไม”
เพิ่งจะพูดจบจางซิ่วเอ๋อก็ผงะ
สวี่อวิ๋นซานตรงหน้าเหงื่อเกาะพราวอยู่ที่หน้าผาก ใบหน้าแดงก่ำสายตาเลื่อนลอย อย่างกับคนป่วยหนัก
ชุดบาง ๆ บนตัวเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
เห็นสวี่อวิ๋นซานในสภาพนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ไม่อาจพูดอะไรไม่น่าฟังได้อีก นางยื่นมือไปพยุงสวี่อวิ๋นซาน “เจ้าเป็นอะไรไป? วันนี้ตอนเจอเจ้าเมื่อบ่ายเจ้ายังปกติดีอยู่เลยนี่?”
สวี่อวิ๋นซานกลับฉวยโอกาสที่จางซิ่วเอ๋อพยุงเขาคว้าหมับเข้าที่มือของนาง
กำลังมือของเขาแรงมาก สายตาจดจ้องจางซิ่วเอ๋ออย่างเร่าร้อนและร้องเรียกตาปรือ “ซิ่วเอ๋อ……”จางซิ่วเอ๋อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิสูงจนน่าตกใจจากมือของสวี่อวิ๋นซานและเห็นท่าทางของเขา นางโมโหมากและดึงมือตัวเองกลับราวกับแตะโดนเหล็กร้อนเวลานี้สวี่อวิ๋นซานกลับไม่ยอมปล่อยมือง่าย ๆจางซิ่วเอ๋อหน้าตาเย็นเยียบ ตบหน้าสวี่อวิ๋นซานเข้าให้หนึ่งฉาดจางชุนเถาเห็นแบบนั้นแล้วต้องผงะ พี่ใหญ่เป็นอะไรไป? ทำไมอยู่ดี ๆ ถึงตบเขาล่ะ?จางซิ่วเอ๋อเอ่ยขึ้นเสียงโกรธเ
