บทที่ 115 การตอบแทนของจ้าวเอ้อร์หลาง
จ้าวเอ้อร์หลางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “พี่ซิ่วเอ๋อ เช่นนั้นหลังจากนี้ข้าจะเอาฟืนมาให้บ้านพี่เยอะ ๆ เลยขอรับ!”
จางซิ่วเอ๋อมองจ้าวเอ้อร์หลางยิ้ม ๆ “แบบนี้สิถูก เพื่อนบ้านต้องมีให้มีรับ ช่วยเหลือซึ่งกันและกันแบบนี้แหละ เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนรีบไปขนของได้แล้ว”
ชุนเถาและจ้าวเอ้อร์หลางสองคนจึงพากันไปที่บ้านบัณฑิตจ้าว
ส่วนจางซิ่วเอ๋อนำของที่ซื้อไว้ออกมาจัดระเบียบ
นางคิดจะทำขาหมูตุ๋น แต่ก็รู้สึกว่ามันเลี่ยนเกินไป จึงตั้งใจจะทำตุ๋นถั่วฝักยาวด้วย
จางซิ่วเอ๋อนั่งเด็ดถั่วฝักยาว พอเด็ดเสร็จ ชุนเถากับจ้าวเอ้อร์หลางก็เดินทางไปกลับได้สองรอบแล้ว
เด็กสองคนนี้แบกของกลับมาแม้กระทั่งแป้งและข้าว
จางซิ่วเอ๋อตั้งใจจะหุงข้าว แต่หม้อที่บ้านมีไม่พอใช้จึงได้แต่ต้มข้าว
การต้มข้าวแตกต่างจากการหุงข้าวที่เห็นได้ทั่วไป อย่างแรกต้องเอาข้าวไปแช่น้ำ จากนั้นต้มน้ำในหม้อให้สุก แล้วเอาข้าวลงไปต้มในน้ำ แล้วจึงตักข้าวขึ้นมา
บ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีช้อนลวก แต่บ้านบัณฑิตจ้าวมีอยู่อันหนึ่งซึ่งบัณฑิตจ้าวซื้อติดบ้านไว้ก่อนหน้านี้ จางซิ่วเอ๋อจึงขอยืมมาใช้
หลังจากตักข้าวซึ่งที่จริงก็กึ่งสุกแล้วแถมยังดูดซับน้ำไปเต็มหน่วยขึ้นมา นางก็ใส่ไว้ในกะละมัง รอตอนผัดกับข้าวแค่คลุมม่านไผ่ไว้บนหม้อแล้วนึ่งก็เป็นอันกินได้
ข้าวที่หุงด้วยวิธีปกติจะเหนียวติดอยู่ด้วยกันและให้รสสัมผัสนุ่มกว่า แต่ข้าวที่ทำด้วยวิธีนี้กลับเ
