คนพวกนี้เป็นประเภทปั่นให้มีเรื่องไปเรื่อย ไม่กลัวว่าเรื่องจะใหญ่โต กลัวว่าจะไม่ใหญ่โตแล้วพลาดเรื่องสนุกมากกว่า
ไล่ผีให้จางซิ่วเอ๋อเป็นเรื่องสนุก เปิดโปงหูครึ่งเซียนกลับเป็นเรื่องสนุกยิ่งกว่า! จึงตั้งใจก่อความวุ่นวาย
หูครึ่งเซียนมีสีหน้าไม่สู้ดี “พวกเจ้าพูดเหลวไหลอะไรกัน? ยันต์พวกนี้ไฟลุกก็เพราะจางซิ่วเอ๋อถูกวิญญาณร้ายสิงร่าง!”
จางซิ่วเอ๋อเหลือบมองหูครึ่งเซียน หูครึ่งเซียนในเวลานี้กลับเถียงข้าง ๆ คู ๆ
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นเจ้าก็วาดยันต์ใหม่ต่อหน้าทุกคน แล้วทำให้ยันต์เหล่านั้นไฟลุกเองสิ ข้าถึงจะเชื่อเจ้า!” จางซิ่วเอ๋อถามอย่างเยาะเย้ย
หูครึ่งเซียนมีปัญญาเสียที่ไหน ถ้าไม่เอายันต์กระดาษพวกนี้ไปแช่น้ำไป๋หลินก่อน จะจุดติดเองได้อย่างไรกัน
เขาจึงเอ่ยขึ้น “การวาดยันต์ต้องมีสมาธิ! ข้าวาดต่อหน้าทุกคนไม่ได้!”
“หูครึ่งเซียน ในเมื่อเจ้าเป็นเลิศด้านวิชาอาคม นอกจากทำให้กระดาษติดไฟแล้วเจ้าต้องมีวิชาอย่างอื่นอีกสิ?” จางซิ่วเอ๋อถามยิ้ม ๆ
หูครึ่งเซียนมีสีหน้าเลิกลั่กเล็กน้อย ก่อนจะเชิดคางแล้วพูดขึ้น “ก็ต้องมีสิ! ข้าทำให้เทียนไหม้เองได้ด้วย!”
จางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “ในเมื่อเป็นเทียน เช่นนั้นเทียนบ้านไหนก็เหมือนกันหมด งั้นอย่าใช้เทียนของเจ้าเลย”
หลักการเดียวกัน ก็แค่ทาไป๋หลินบนไส้เทียนเท่านั้น
หูครึ่งเซียนหน้าเสีย ใช้เทียนบ้านคนอื่นจะจุดติดได้อย่างไร?
มีคนในฝูงชนสมทบ “หูครึ่งเซียน เจ้าช่วยแสดงความเก่งกาจ
