นอื่น!“ตอนแม่เจ้ากลับไปเราไม่รู้กัน ถ้ารู้ข้าต้องเอาของติดไม้ติดมือไปให้แน่” แม่เฒ่าจางแถ ตั้งใจจะโบ้ยเรื่องนี้ให้แม่โจวจางซิ่วเอ๋อหัวเราะ “เช่นนั้นคราวหน้าท่านย่าเอาของให้ท่านยายข้าเมื่อไหร่ค่อยรอรับของจากท่านยายข้าแล้วกัน”พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อถอนหายใจพลางเอ่ย “ท่านยายสงสารเด็กสาวอย่างพวกเรา ไม่มีใครอย่างพวกเราที่ต้องออกมาอยู่ข้างนอก ไม่มีหลักประกันชีวิต ถึงได้กัดฟันแงะของออกจากซอกฟันให้ ท่านย่า ถ้าชีวิตพวกเราดีแล้วก็คงไม่แย่งของพวกนี้กับท่านหรอก แต่ท่านย่าดูสิว่าเราสองคนใช้ชีวิตกันอย่างไร? ท่านปล่อยพวกเราไปเถอะ!”“ท่านย่า…..” ชุนเถาเอ่ยด้วยใบหน้าเศร้าเสียใจอยู่ข้าง ๆ“ถึงแม้ท่านย่าจะเอาข้าไปขาย แต่ข้าไม่โกรธท่านหรอก ข้ารู้ว่าท่านหวังดี ข้าเองก็มีใจจะกตัญญูต่อท่าน แต่ของที่ท่านยายให้พวกเรามาให้ท่านไม่ได้จริง ๆ” ชุนเถาย้ำเรื่องที่นางเคยจะถูกขายอีกครั้งตอนนี้ไม่ใช่ยุคอดอยาก ถึงแม้แต่ละบ้านจะอยู่กันแบบอัตคัดขัดสน แต่ก็ไม่ได้จนถึงขั้นต้องขายลูกหลานอย่างบ้านบัณฑิตจ้าวที่ยากจนเป็นอันดับต้น ๆ ของหมู่บ้าน ก็ยังไม่ได้จะขายลูกเลยเรื่องที่ตระกูลจางจะขายชุนเถาตอนนั้นเป็นเรื่องฮือฮาในหมู่บ้านพอสมควรยิ่งกว่านั้นทุกคนรู้ว่าแม่เฒ่าจางบีบคั้นจางชุนเถาจนนางเกือบตายพอได้ยินจางชุนเถาพูดแบบนี้ในตอนนี้แล้วจึงรู้สึกปวดใจเป็นพิเศษแม่เฒ่าหลิวที่ไม่เคยกลัวจะทำให้เรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่อยู่แล้วเอ่ยขึ้นม
