า “โอ๊ย ข้าว่านะคนตระกูลจาง เจ้านี่จะใจดำไปหน่อยรึเปล่า เจ้าไม่ช่วยหลานเจ้าแล้วยังจะไม่ให้ท่านยายเขาช่วยอีกรึ? ท่านยายพวกนางช่วยเหลือดูแลพวกนางแล้วเจ้ายังจะแย่งของอีก! ไม่อายบ้างหรือไง!”แม่เฒ่าจางหน้าเสีย แค่นเสียงเอ่ย “นังแก่ไม่ยอมตายอย่างเจ้านี่อยู่ทุกที่เลยนะ!”“ถอยหน่อย! เลิกโหวกเหวกโวยวายได้แล้ว! พ่อข้าจับผีอยู่ ถ้าพวกเจ้าส่งเสียงเอะอะอีกระวังกำจัดผีไม่ได้แล้วตกกลางคืนจะไปทำร้ายใครที่บ้านพวกเจ้าเอานะ!” ชายหนุ่มอายุราว 30 ปีคนหนึ่งก้าวออกมาพลางตะโกนจางซิ่วเอ๋อเหลือบมองเขา คนผู้นี้โครงหน้าบานใหญ่ ตกกระเล็กน้อย และมีท่าทางดุร้ายจางซิ่วเอ๋อคิดอยู่นานก็นึกไม่ออกว่าคน ๆ นี้เป็นใคร และไม่เคยเห็นในหมู่บ้านมาก่อน จึงเห็นได้ว่าเขาเป็นคนนอกหมู่บ้าน……………………………………………
จางซิ่วเอ๋อชะงักเล็กน้อย คนในหมู่บ้านนี้กระตือรือร้นที่จะเจอนางขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ตามปกติแล้วคนพวกนี้เห็นนางเป็นตัวซวยเสมอ และส่วนใหญ่ไม่ได้เป็นฝ่ายเข้ามาทักทายก่อนหรอก
แต่ไม่นานนักจางซิ่วเอ๋อก็พบว่าคนผู้นี้ไม่ได้กระตือรือร้นจะเจอนางแต่อย่างใด หลังจากเห็นนางแล้ว เขาก็วิ่งกลับเข้าไปในหมู่บ้าน
จางซิ่วเอ๋อขมวดคิ้ว สังหรณ์ใจไม่ค่อยดี
แต่ไม่ดีอย่างไร จางซิ่วเอ๋อยังคิดไม่ออก
ก็จริงอยู่ที่จางซิ่วเอ๋อจะคิดออกได้อย่างไรว่าคนตระกูลจางจะสร้างเรื่องเก่งขนาดนี้? ถึงขนาดไปหาพวกลวงโลกมาไล่ผีให้นาง!
ใช่แล้ว หลังจากที่หูครึ่งเซียนไปจากบ้
