กทิศตะวันตกหรือไร? ทำไมพูดจาน่าฟังขึ้นเยอะเลยล่ะ?”
“ถ้าเจ้าอยากช่วยข้าทำงานข้าก็ไม่ห้าม ไปเก็บถั่วฝักยาวที่แปลงผักมาให้ข้า เอาไว้กินตอนเที่ยง” หยางชุ่ยฮวาพูดอย่างออกคำสั่ง
“ได้! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละเจ้าค่ะ!” แม่โจวยิ้มพลางออกไป
จางซิ่วเอ๋ออยู่ข้าง ๆ และเห็นภาพนั้นก็นึกสะท้อนใจขึ้นมา ตรงที่ควรจะมองผู้คนให้กว้างไกล
ตอนแรกนางก็คิดว่าหยางชุ่ยฮวาไม่ใช่คนดี แต่พอตอนนี้มาคิดดี ๆ แล้วหยางชุ่ยฮวาก็ไม่ได้เลวถึงสันดาน อย่างเรื่องเมื่อครู่ ถึงแม้หยางชุ่ยฮวาจะพูดไม่ดี แต่ก็ให้แม่ของนางไปทำงานที่ไม่ต้องเหนื่อย
จางซิ่วเอ๋อเป็นฝ่ายเข้าไปใกล้ ช่วยหยางชุ่ยฮวาคุมไฟในเตา
หยางชุ่ยฮวาเหลือบมองจางซิ่วเอ๋อและแค่นเสียง
ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับหยางชุ่ยฮวา เห็นแก่เรื่องที่นางดีกับคนตระกูลโจว ต่อให้หยางชุ่ยฮวาปากร้ายไปหน่อยก็ไม่เป็นไร ดีกว่าพวกปากร้ายแล้วยังใจดำ
วันนี้ได้ปลามาไม่น้อย หยางชุ่ยฮวาค่อนข้างอารมณ์ดี ตั้งใจว่ากินข้าวเช้าเสร็จจะไปขายปลา
ก่อนไปหยางชุ่ยฮวาถลึงตามองแม่โจว “นี่น้องสาว ตอนนี้เจ้ามีเงินแล้ว ให้พี่สะใภ้สักหน่อยสิ ข้าจะเอาไปใช้ที่ตลาด”
จางซิ่วเอ๋อมองแม่โจว นางไม่อยากให้แม่โจวเป็นคนดีที่โง่ ความสัมพันธ์ดีขึ้นก็เรื่องหนึ่ง เรื่องยอมให้เงินง่าย ๆ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ตอนนี้พวกนางไม่เกลียดหยางชุ่ยฮวาแล้วก็จริง แต่ถ้าหยางชุ่ยฮวาละโมบอยากได้เงินที่ไม่ใช่ของนาง จางซิ่วเอ๋อก็ไม่ยอม
