นิสัยเสียแบบนี้ยอมให้กำเริบเสิบสานไม่ได้!
แม่เฒ่าโจวมองหยางชุ่ยฮวาพลางกล่าว “ชุ่ยฮวา! เจ้าขอเงินน้องเจ้าได้อย่างไรกัน! เหมยจื่อกลับมาหนนี้เอาของมาให้ที่บ้านมากพอแล้ว”
สีหน้าโจวชางซุ่นก็ไม่ดีเท่าไหร่ “เอาล่ะ รีบไปเถอะ เดี๋ยวตะวันจะขึ้นแล้ว ปลาจะออกมายาก!”
หยางชุ่ยฮวาแค่นเสียง “เหอะ ข้าว่าแล้วเชียวว่าหวังอะไรไม่ได้หรอก! ไม่ให้ก็ไม่ให้”
จางซิ่วเอ๋อเห็นหยางชุ่ยฮวาไปแล้วก็นึกในใจ คนอย่างหยางชุ่ยฮวาต้องดูอย่างเป็นกลาง มีตอนดี ๆ ก็จริง แต่บางครั้งก็นิสัยเหลือทนเหลือเกิน…..
แต่หยางชุ่ยฮวาในตอนนี้ดีกว่าก่อนเยอะแล้ว
จางซิ่วเอ๋อก็ไม่อยากไปว่าอะไร ขอแค่หยางชุ่ยฮวาใช้ชีวิตกับคนตระกูลโจวดี ๆ หลังจากนี้นางต้องดูแลคนในตระกูลโจว หยางชุ่ยฮวาก็ได้ประโยชน์ไปด้วย
ที่ควรได้นั้นได้แน่ แต่ของที่ไม่ใช่ของนางหยางชุ่ยฮวาก็อย่าโลภ
หยางชุ่ยฮวาค่อนข้างหน้าหนา เมื่อเช้ายังไม่ค่อยสู้ดีนัก พอตอนเที่ยงกลับมาก็หน้าตาแช่มชื่นเสียแล้ว
“ครั้งนี้ข้าขายได้ 300 เหรียญเลยนะ!” หยางชุ่ยฮวามองซ้ายมองขวา เห็นว่าไม่มีคนนอกก็เอ่ยเสียงเบา
พูดมาถึงตรงนี้ หยางชุ่ยฮวาก็หยิบพวงเหรียญพวงหนึ่งที่มีเงินประมาณ 100 เหรียญให้แม่เฒ่าโจว “ท่านแม่ อันนี้ให้ท่าน ที่เหลือข้าเก็บไว้นะ”
จางซิ่วเอ๋อมองหยางชุ่ยฮวาอย่างขบขัน หยางชุ่ยฮวานี่เป็นคนกล้าได้กล้าเสียจริง ๆ เก็บเงินส่วนตัวยังเก็บได้สง่าผ่าเผยขนาดนี้
หยางชุ่ยฮวาหยิบแถบผ้าออกมาสองสามเส้นแล้ว
