ก็นึกกลัวเหมือนกันนางรีบเปลี่ยนสีหน้า “ครึ่งเซียน ครึ่งเซียน มีอะไรเราคุยกันดี ๆ ได้นะเจ้าคะ”หูครึ่งเซียนเห็นว่าสุดท้ายแม่เฒ่าจางก็กลัว จึงมีสีหน้าสะใจจาง ๆ “ถ้าพวกเจ้าให้ข้า 8 ตำลึงเงิน ข้าจะทำให้วิญญาณร้ายนั่นไม่มาทำร้ายพวกเจ้าอีก! ข้าเองก็สงสารพวกเจ้า หวังว่าจะเก็บเป็นแต้มบุญ ไม่อย่างนั้นต่อให้เอา 80 ตำลึงทองมาให้ข้า ข้าก็ไม่รับเรื่องนี้ไว้หรอก”แม่เฒ่าจางผงะ “แปด….แปดตำลึงเงิน?”“ทำไม? มันมากไปเหรอ? ข้าก็แค่ขอตามเลขมงคลเท่านั้น ข้าขอถามหน่อย ถ้าข้าขอซื้อชีวิตเจ้าด้วย 8 ตำลึงเงิน เจ้าจะยอมไหม?” หูครึ่งเซียนแค่นเสียงถาม ทำเหมือนตัวเองเสียเปรียบอย่างยิ่งจางอวี่หมินก็เดินออกมาดึงแขนเสื้อแม่เฒ่าจาง “ท่านแม่ เรายอมเสียตำลึงเงินเยอะหน่อยเถอะเจ้าค่ะ ให้ครึ่งเซียนช่วยไล่วิญญาณร้ายไปเถอะ”“ท่านแม่ เงินหายไปยังหาใหม่ได้ แต่ถ้าชีวิตหาไม่ก็ไม่เหลืออะไรเลยนะเจ้าคะ” จางอวี่หมินขอร้อง“ยิ่งกว่านั้นเงินนี้เราไม่ต้องออกเอง ให้จางซิ่วเอ๋อออก ถึงเวลาก็ให้พี่สี่ไปขอเงินสิเจ้าคะ!” จางอวี่หมินย้ำความคิดชั่ว ๆ นี้แม่เฒ่าจางก็ไม่กล้าตัดสินใจ แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงจุดนี้แล้ว นางจึงได้แต่พยักหน้าตอบตกลงอย่างทำอะไรไม่ถูกหูครึ่งเซียนเห็นแม่เฒ่าจางตกลงแล้ว ก็ทอดสายตาไปที่เหรียญบนพื้นจางอวี่หมินรีบเก็บเหรียญบนพื้นขึ้นมา ส่วนแม่เฒ่าจางคลานไปอยู่ใต้เตียง อุ้มโถออกมาหนึ่งใบ คลำออกมา 8 ตำลึงเงินนางยื่นตำลึงเงินใส่มือ
