างลังเล
หูครึ่งเซียนเหลือบมองตำลึงเงิน แต่พยายามทำเป็นไม่แยแสตำลึงเงินพวกนี้
สุดท้ายเธอกัดฟัน หลับตายัดตำลึงเงินให้หูครึ่งเซียน
“ครึ่งเซียน ตอนนี้ท่านก็ได้ตำลึงเงินไปแล้ว ท่านต้องทำพิธีขับไล่ให้เราดี ๆ นะเจ้าคะ จับวิญญาณร้ายนั่นให้ได้ยิ่งดี!” หลังแม่เฒ่าจางให้เงินแล้วก็กล้าพูดขึ้นไม่น้อย
นางคิดในใจว่าถ้าจับวิญญาณร้ายได้ คงดีเยี่ยมไปเลย
อีกหน่อยพวกนางไปเอาของอะไรที่บ้านผีสิงก็ไม่ต้องกลัวอีกต่อไป นังตัวร้ายจางซิ่วเอ๋อปากบอกไม่มีเงิน แต่กลับแต่งตัวดีขนาดนั้น คนทั้งคนก็ดูดีขึ้นไม่น้อย ไม่รู้ว่าซ่อนตำลึงไว้เท่าไร!
ถึงตอนนั้นพวกนางไปบ่อย ๆ เข้า ต่อให้จางซิ่วเอ๋อไม่ยอมออก 8 ตำลึงเงินนี่ พวกนางก็เอา 8 ตำลึงเงินคืนได้อยู่ดี
หูครึ่งเซียนนั่งลงและดื่มน้ำ ก่อนจะถาม “บอกมาซิ พวกเจ้าไปที่ไหนมา? เจออะไรมาบ้าง?”
แม่เฒ่าจางเล่าเรื่องที่ไปบ้านผีสิงให้ฟัง แน่นอนว่านางไม่ได้บอกว่าตัวเองไปขนของ บอกเพียงกลัวว่าบ้านจางซิ่วเอ๋อไม่มีคนแล้วของจะหาย จึงอยากไปช่วยเฝ้าบ้าน
คำพูดไร้สาระพรรค์นี้มีใครเชื่อบ้าง? แต่เพื่อตำลึงเงินแล้วหูครึ่งเซียนก็ยังพยักหน้า “พวกเจ้านี่ใจดีจริง แต่น่าเสียดายที่วิญญาณร้ายนั่นไร้ความเป็นมนุษย์เกินไป!”
จางอวี่หมินจึงถามขึ้นมา “ครึ่งเซียน ท่านว่าทำไมจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถาอาศัยอยู่ที่นั่น แต่ทำไมพวกนางถึงไม่กลัวล่ะ? และไม่โดนผีตามด้วย? หรือเพราะจางซิ่วเอ๋อดวงแข็งจริง ๆ?”
หูครึ่งเซียนท
