บทที่ 96 ทำไมหนีจื่อไม่ได้แต่งงาน
แม่เฒ่าโจวถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย จมอยู่ในภวังค์แห่งความทรงจำ “ตอนนั้นหนีจื่อเพิ่งจะอายุสิบสาม ตระกูลโจวของเราถึงจะไม่ได้ฐานะมั่งมี แต่ก็กินอิ่มสบาย”
“ตอนน้าเล็กเจ้ายังเด็ก ข้าหมั้นหมายไว้ให้นาง ฝ่ายชายโตกว่าหนีจื่อสามปี ถ้าพูดถึงเรื่องอายุก็นับว่าเข้ากันได้อย่างเหมาะเจาะ รอแค่ให้หนีจื่อถึงวัยปักปิ่น*ก็แต่งงานกันได้” แม่เฒ่าโจวกำลังระลึกถึงเหตุการณ์ในอดีต น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคะนึงหา
*ช่วงอายุเข้าสู่วัยสาวของหญิงจีนสมัยโบราณ โดยทั่วไปอยู่ที่ราว 14-15 ปี เหตุที่เรียกว่าวัยปักปิ่นเพราะจะมีการเปลี่ยนทรงผมเป็นเกล้ามวยแล้วปักด้วยปิ่น
จางชุนเถาฟังมาถึงตรงนี้ก็อดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “แล้วทำไมตอนนี้ท่านน้าเล็กยังไม่แต่งงานล่ะเจ้าคะ? ฝ่ายชายล้มหมั้นเหรอ?”
แม่เฒ่าโจวถอนหายใจ “ถ้าเป็นแค่ล้มหมั้นธรรมดา ต่อให้ชื่อเสียงเราจะไม่ค่อยดี น้าเล็กเจ้าก็คงไม่อยู่อย่างไร้คู่ครองมาจนถึงตอนนี้หรอก”
จางซิ่วเอ๋อจับใจความจากคำพูดของแม่เฒ่าโจวได้ สรุปได้ว่าหนีจื่อโดนล้มหมั้นจริง ๆ แต่ก็ยังมีเรื่องราวที่พูดยากอยู่ด้วย
จางซิ่วเอ๋อจึงรอให้แม่เฒ่าโจวเล่าต่อ
แม่เฒ่าโจวปาดน้ำตาอีกหน “ข้าน่ะ นึกถึงเรื่องนี้ทีไรก็เสียใจตลอด รู้สึกเจ็บใจแทนน้าเล็กเจ้า!”
“ตอนน้าเล็กเจ้าอายุสิบสาม นางก็ไปเจอคู่หมั้นของนางนัวเนียอยู่กับแม่นางน้อยอีกคนในหมู่บ้านเดียวกันตอนปล่อยวัวไปกินหญ้าอยู่บนเขา นางโมโหจึ
