งเข้าไปถาม…..” แม่เฒ่าโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง
“จากนั้นพวกเขาก็เกิดทะเลาะตบตีกัน น้าเล็กเจ้าหัวเดียวกระเทียมลีบ นางโมโหแล้วเผลอไปเตะโดนท่อนสืบพันธุ์ของเขาเข้า…..” แม่เฒ่าโจวพูดมาถึงตรงนี้ก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วน
การพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเด็กสองคนนี้นับว่าไม่ดีเท่าไร แต่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถากำลังอยากรู้ นางก็ทำอะไรไม่ได้
จางซิ่วเอ๋อคิดไม่ถึงว่าหนีจื่อจะมีช่วงเวลาที่องอาจขนาดนี้ด้วย หนีจื่อให้ความรู้สึกต่อจางซิ่วเอ๋อว่าเป็นคนเรียบร้อย ตอนนั้นนางคงจะฉุนขาดจริง ๆ
คนในหมู่บ้านหมั้นกัน ก็เท่ากับเป็นของกันและกัน ตอนหนีจื่ออายุสิบสามอาจจะยังไม่รู้ว่าความรักคืออะไร แต่รู้แน่ ๆ ว่าผู้ชายคนนั้นคือสามีตัวเองในอนาคต
ไปเห็นภาพแบบนั้นเข้า การที่หนีจื่อจะพุ่งเข้าไปถามก็เป็นเรื่องปกติ
“จากนั้นล่ะเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถามต่อ
แม่เฒ่าโจวสะอึกสะอื้น “จากนั้นบ้านฝ่ายชายก็มาอาละวาด บอกให้หนีจื่อของเราแต่งเข้าไป แต่ใครจะรู้ว่าชายคนนั้นยังจะเป็นคนปกติดีอยู่หรือไม่? ข้าจะยอมให้หนีจื่อแต่งเข้าไปได้อย่างไร…..”
“แล้วจากนั้น ท่านป้าใหญ่ก็ชดใช้เงินเพื่อให้เรื่องจบใช่ไหมเจ้าคะ?” จางซิ่วเอ๋อถาม ถ้าเป็นแบบนั้นนางคงต้องมองหยางชุ่ยฮวาเสียใหม่แล้ว
คนเห็นแก่ผลประโยชน์อย่างหยางชุ่ยฮวาอย่างกับพวกทาสเงิน ทำเพื่อหนีจื่อได้ถึงขั้นนี้ จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าหาได้ยากมาก
แม่เฒ่าโจวพยักหน้า “ทีแรกเรื่องนี้ก็จบลงแล้วหลังฝ่ายน
