ั้นได้เงินไป แต่บ้านนั้นกลับแค้นฝังใจ หาพวกกุ๊ยมาเล่นงานหมายจะทำมิดีมิร้ายหนีจื่อ ถึงแม้หนีจื่อจะหนีออกมาได้ แต่เรื่องนี้ก็กลายเป็นที่รู้กันทั้งหมู่บ้าน”
“บ้านนั้นปล่อยข่าวลือทำลายชื่อเสียงหนีจื่อออกไปว่าหนีจื่อไม่รักนวลสงวนตัว แล้วยังบอกว่าหนีจื่ออำมหิต ทำร้ายท่อนสืบพันธุ์กันได้ พอเป็นแบบนี้ใครจะกล้ามาสู่ขออีก?” แม่เฒ่าโจวกัดฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
จางซิ่วเอ๋อโมโห “แล้วไม่มีใครมาจัดการเรื่องนี้เหรอเจ้าคะ?”
“จัดการหรือ? จัดการอย่างไรล่ะ? ไม่ต้องพูดเรื่องที่หนีจื่อเป็นฝ่ายลงมือก่อน เพียงแค่พี่ชายของคนผู้นั้นที่ตอนนี้เป็นพ่อบ้านตระกูลเนี่ยแล้ว คนธรรมดาอย่างเราจะไปมีเรื่องด้วยได้อย่างไร……” แม่เฒ่าโจวถอนหายใจ
จางซิ่วเอ๋อผงะ “ตระกูลเนี่ย? เจ้าของที่น่ะเหรอ?”
แม่เฒ่าโจวพยักหน้า “ตระกูลเนี่ยที่เจ้าแต่งไปนั่นแหละ ดูแล้วตระกูลเนี่ยไม่มีคนดีสักนิด รังแกลูกสาวข้าแล้ว ตอนนี้ยังมาทำแบบนี้กับเจ้าอีก…..”
จางซิ่วเอ๋อเห็นว่าแม่เฒ่าโจวดูจะร้องไห้หนักขึ้นเรื่อย ๆ จึงรีบปลอบ “ท่านยาย อย่าร้องไห้เลยนะ ข้ายังมีชีวิตที่ดีไม่ใช่หรือ? โชคดีที่ข้าแต่งงานแล้ว ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะโดนท่านย่าจับไปขายก็ได้ ไม่รู้ว่าชีวิตตอนนี้จะเป็นอย่างไร”
แม่เฒ่าโจวรู้ว่าแม่เฒ่าจางเคยจะขายสองพี่น้อง พอได้ยินจางซิ่วเอ๋อพูดแล้วก็นึกสะเทือนใจ “ฟังที่เจ้าพูดแล้วก็จริง เจ้าก็ถือว่ายังมีความโชคดีในความโชคร้าย”
“มาใช้ชีวิ
