นีจื่อคงเป็นไปได้ยาก……”“ช่วงก่อน พี่สะใภ้เจ้าหาคนขาเป๋ให้หนีจื่อ หนีจื่อไม่ได้ตอบว่าตกลงหรือไม่ตกลง แต่ต่อให้หนีจื่อตกลง ข้าก็ไม่มีทางยอมให้หนีจื่อแต่งงานกับคนขาเป๋ไปลำบากด้วยกันหรอก!” แม่เฒ่าโจวพูดไปพลางเริ่มปาดน้ำตาจางชุนเถาเห็นแบบนั้นเริ่มร้อนใจ พูดขึ้นมาอย่างขุ่นเคือง “ท่านยาย ป้าสะใภ้ใหญ่จะให้น้าเล็กแต่งงานกับคนขาเป๋แล้วนะ ท่านยายยังจะบอกว่าป้าใหญ่ดีอีก!”แม่โจวก็มีสีหน้าไม่เห็นด้วย “ต่อให้เกิดเรื่องแบบนั้น หนีจื่อของเราก็เป็นหญิงสาวในเรือนดี ๆ ทำไมต้องแต่งงานกับคนแขนขาไม่สมประกอบด้วย?”แม่เฒ่าโจวปาดน้ำตา “พี่สะใภ้เจ้าก็หวังดีกับหนีจื่อ กลัวว่ายิ่งหนีจื่อยื้อต่อไปก็ยิ่งแต่งไม่ออก หนีจื่อขยัน พี่สะใภ้ของเจ้าไม่ได้อยากให้หนีจื่อแต่งงานเพราะอยู่บ้านกินข้าวเปล่า ๆ หรอกนะ”จางซิ่วเอ๋อเห็นยายโจวและแม่โจวพูดถึงเรื่องนั้นตลอด จึงถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ตกลงเป็นเรื่องอะไรกันแน่เจ้าคะ? ที่ทำให้น้าเล็กไม่ได้แต่งงาน?”แม่โจวและแม่เฒ่าโจวสบตากัน ต่างคนต่างมีหน้าตาเสียใจสองแม่ลูกคู่นี้น้ำตาตกไม่หยุด จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วรู้สึกปวดใจไปหมดจางซิ่วเอ๋อมองจางชุนเถา จางชุนเถาส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยหน้าตาฉงน ดูท่าทางแล้วไม่รู้เรื่องเช่นกันสองคนนี้ไม่ผิดที่ไม่รู้เรื่องนี้ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อหลายปีที่แล้ว ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครพูดถึงเรื่องนี้แถมตอนเรื่องเกิด จางซิ่วเอ๋อยังเป็นเจ้าของร่างคนเดิม ต่อให้รู้ก็ไม่ได
