ถึงจะพูดไม่ได้ว่าไม่โกรธเคืองหยางชุ่ยฮวาเลยสักนิด แต่พอไตร่ตรองดี ๆ นางก็เข้าใจดีว่าตัวเองไม่อาจเป็นที่พึ่งอะไรให้ที่บ้านได้ รู้สึกผิดอยู่เต็มอกเหมือนกัน
แม่โจวเป็นคนดีต่อทุกคน นิสัยอ่อนแออยู่แล้ว พอได้ยินแม่เฒ่าโจวพูดแบบนี้ จะโทษหยางชุ่ยฮวาอีกได้อย่างไรกัน?แม่โจวเอ่ยขึ้น “ท่านแม่ ข้าเข้าใจที่ท่านพูดเจ้าค่ะ พี่สะใภ้เป็นคนดี”พูดมาถึงตรงนี้ แม่โจวคล้อยตามคำพูดของแม่เฒ่าโจวและนึกถึงเรื่องตอนนั้น “เรื่องของหนีจื่อข้าต้องขอบคุณนางไปชั่วชีวิต ถ้าไม่มีพี่สะใภ้ ตอนนี้หนีจื่อจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้”แม่เฒ่าโจวพยักหน้าและกล่าว “เจ้าคิดได้แบบนี้ข้าก็ดีใจจริง ๆ ตอนนี้ข้าไม่ขออะไรมาก หวังแค่ครอบครัวเราจะมีแต่ความสงบสุข”แม่โจวบอกยิ้ม ๆ “ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลเรื่องหนีจื่อหรอกเจ้าค่ะ เมื่อก่อนนี้ข้าไม่รู้ความ ไม่สามารถเป็นที่พึ่งให้ทางบ้านได้ หลังจากข้ากลับไปหนนี้จะลองหาครอบครัวที่เหมาะสมในหมู่บ้านดู แล้วให้หนีจื่อแต่งเข้าไป”ที่จริงแม่โจวมีความคิดนี้นานแล้ว แต่แม่เฒ่าจางไม่ยอมให้นางยุ่งเรื่องของตระกูลโจว นางจึงไม่กล้าทำอะไร แต่ครั้งนี้แม่โจวก็เด็ดขาดขึ้นมาแล้วเหมือนกันคนตระกูลจางอยากจะมองอย่างไรก็มองไป อยากจะคิดอย่างไรก็คิดไป นางต้องหาที่ไปดี ๆ ให้น้องสาวตัวเองให้ได้ได้ยินแม่โจวพูดแบบนี้จางซิ่วเอ๋อก็ไม่กล้ารับคำ ไม่ใช่เพราะนางคิดว่าหนีจื่อไม่ดี แต่เรื่องแต่งงานนั้นเป็นเรื่องพูดยากอย่างแม่โจวที่มีช
