หาใครกันน่ะ?”
“ไม่รู้สิ ข้าว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไรหรอก บนรถนอกจากคนท้องก็เป็นแม่นางน้อยสามคน แถมคนหนึ่งผอมโซกว่าทุกคน ไม่แน่อาจจะชีวิตลำบากจนอยู่ไม่ได้ถึงกลับมาหาครอบครัว” คนผู้หนึ่งเดาขึ้น
จางซิ่วเอ๋อกลัวว่าการที่ตัวเองเอาของดีมามากขนาดนี้จะเป็นที่หมายตาของทุกคน จึงเด็ดหญ้าตามข้างทางมาปูกลบของที่ซื้อมา
คนเห็นเข้าก็ไม่คิดว่าในนั้นมีอะไร คิดแค่ว่าเอาหญ้ามาให้วัวกิน
“เอ๊ะ! ทำไมข้าดูแล้วคนที่ท้องอยู่หน้าเหมือนลูกสาวคนรองตระกูลโจวล่ะ!” มีคนอุทาน จำแม่โจวได้
คนที่จำแม่โจวได้เข้าไปใกล้ ถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจ “เหมยจื่อ?”
แม่โจวมีนิสัยอ่อนโยน เห็นมีคนจำตัวเองได้ก็ยิ้มให้และตอบ “ข้าเองเจ้าค่ะ ท่านป้าหยวน”
“นี่เจ้า…..” ป้าหยวนกวาดตามองคนทั้งรถและถาม
“ข้าไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว ก็เลยพาลูก ๆ กลับมาเยี่ยม” แม่โจวบอกยิ้ม ๆ
ครั้งก่อนที่กลับบ้านนางยังไม่ได้เข้าหมู่บ้านด้วยซ้ำ คนพวกนี้จึงไม่เห็นแม่โจว
ในตอนนี้เองจางซิ่วเอ๋อได้กระโดดลงจากรถลากอย่างคล่องแคล่ว และพยุงแม่โจวลงจากรถ
คนลากรถก็ลงจากรถ ลากวัวเดินตามหลังทุกคนมา
“นี่ลูกสาวคนโตเจ้าใช่ไหม? โตขนาดนี้แล้วเหรอ! แต่งงานหรือยังล่ะ?” ป้าหยวนถามยิ้ม ๆ
แม่โจวนึกถึงเรื่องที่ตอนนี้จางซิ่วเอ๋อเป็นแม่ม่ายแล้วก็นึกปวดใจ ไม่อยากตอบคำถาม จึงเลี่ยงไปถามเรื่องอื่น “ตอนนี้พวกท่านพ่อข้าอยู่บ้านไหมเจ้าคะ?”
“พ่อแม่เจ้ากับพี่ชายเจ้าอยู่ที่ไร่ เวลานี้น้องสาวเจ้าน่าจะหาผัก
