าน คงเพราะได้ยินเสียงด้านนอก
พอนางเห็นแม่โจวก็ชะงักไป จากนั้นนางก็เห็นลูกสาวสามคนด้านหลังแม่โจว สีหน้านางเย็นเยียบลงทันใด
จางซิ่วเอ๋อมองสตรีผู้นี้อย่างพิจารณา ได้ข่าวว่านางเพิ่งจะอายุ 30 ปี แต่ดูแก่ไม่น้อย ผิวหน้าหยาบกร้านหม่นหมอง ผมถูกรวบไปด้านหลังด้วยผ้าสีน้ำเงินอย่างเป็นระเบียบ หน้ายาวคางแหลม คิ้วตาเฉี่ยวขึ้น ให้ความรู้สึกใจคอคับแคบ
จางซิ่วเอ๋ออดบ่นในใจไม่ได้ โหงวเฮ้งเกิดจากความคิดและอุปนิสัยจริง ๆ ด้วย
นางก้าวออกมาข้างหน้าขวางแม่โจวที่กำลังจะเดินเข้าไปด้านใน สองมือเท้าเอวพูดด้วยสีหน้ารำคาญใจ “เจ้ากลับมาอีกทำไม?”
จางซิ่วเอ๋อหมดคำพูด ทำไมนางเป็นคนแบบนี้ล่ะ? ต่อให้ไม่ชอบแม่โจวขนาดไหนก็ไม่ควรแสดงออกโต้ง ๆ เช่นนี้เลยนะ!
แม่โจวเห็นหยางชุ่ยฮวาแล้วนึกกลัวขึ้นมา ได้แต่พูดเสียงแผ่ว “ครั้งก่อนข้ายังไม่ทันได้เข้าประตูบ้านเลย ครั้งนี้จึงกลับมาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่หน่อยเจ้าค่ะ”
“พอเถอะ พ่อแม่สบายดี เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” หยางชุ่ยฮวาพูดอย่างไม่พอใจ
นางชะงักไปก่อนจะพูดเสียงเย็น “ถ้าไม่มีอะไรแล้วเจ้าก็รีบไปเถอะ บ้านเราไม่มีข้าวให้เจ้ากับพวกตัวขาดทุนกินหรอกนะ!”
จางซิ่วเอ๋อเริ่มโมโห ตอนอยู่ตระกูลจางก็โดนเรียกว่าตัวขาดทุน มาถึงตระกูลโจวแล้วยังจะมีคนเรียกแบบนี้อีก
แต่สุดท้ายจางซิ่วเอ๋อก็อดทนไว้ แม่โจวอุตส่าห์กลับมา ยังไม่ทันได้เจอท่านตาท่านยายเลย จะมีเรื่องกันทั้งแบบนี้ไม่ได้
หยางชุ่ยฮวาขวางประตูไว้ แ
