บทที่ 86 ความจริง
ต่อมาแม่เฒ่าจางกับจางอวี่หมินพูดอะไรกันบ้าง จางต้าหูก็ไม่รับรู้แล้ว
เขายืนอึ้งอยู่ที่เดิม ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป
นี่เขาเข้าใจแม่โจวผิดไปจริง ๆ หรือนี่?
ผ่านไปสักพักแม่เฒ่าจางจึงผลักประตูออกมา เห็นจางต้าหูยืนอยู่ตรงนั้น นางก็แค่นเสียง “แม่โจวล่ะ? นังชั่วนั่นทำไมยังไม่กลับมาอีก?”“วันนี้นางไม่กลับมาแล้วขอรับ” จางต้าหูเอ่ยเสียงอึมครึมแม่เฒ่าจางโมโหขึ้นมาทันที “เจ้ามันไร้น้ำยา! เมียตัวเองก็พากลับมาไม่ได้เหรอ? ข้าว่าเจ้าตั้งใจปกป้องแม่โจวกับตัวขาดทุนสามตัวนั่นเสียมากกว่า!”ทันใดนั้น จางต้าหูก็รู้สึกผิดหวังจนถึงขีดสุด ความผิดของอวี่หมินแท้ ๆ ทำไมแม่ถึงยังด่าแม่โจวได้อย่างไม่อายปากขนาดนี้?เขาพูดเสียงขรึม “ท่านแม่ ข้ารู้หมดแล้ว ที่ท่านกับอวี่หมินพูดกันเมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว”เสียงด่าของแม่เฒ่าจางชะงักไป นางหน้าเสีย “เจ้าตามข้าเข้ามาในห้อง!”พอเข้ามาในห้อง แม่เฒ่าจางก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง “ต้าหู ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ต้องให้เจ้ากับแม่โจวลำบาก แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ น้องสาวเจ้าอายุยังน้อยไม่รู้เรื่องถึงได้แอบกินเนื้อ พี่สามกับพี่สะใภ้สามของเจ้าไม่ยอม ถ้าเรื่องนี้ไม่มีคนรับผิด พวกเขาไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ แน่ ถ้าเรื่องที่น้องสาวเจ้าเป็นคนกินแพร่ออกไป น้องสาวเจ้าจะแต่งงานได้อย่างไร?”ในตอนนี้จางอวี่หมินเองก็มีท่าทางลนลาน “พี่สี่ ข้ารู้ว่าพี่ใจดีกับข้าที่สุดแล้ว ข้าผิดไปแล้ว พี
