่อย่าบอกใครได้ไหมเจ้าคะ?”จางต้าหูมองแม่และน้องสาวตัวเอง จางต้าหูขยับปากแต่พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็เลือกที่จะยอมเขาพูดเสียงต่ำ “ข้าไม่บอกใครหรอก”“กับแม่โจวเจ้าก็ห้ามบอก!” แม่เฒ่าจางได้ทีพูดอีกจางต้าหูมองแม่เฒ่าจางเงียบ ๆ สุดท้ายก็เอ่ยขึ้น “ข้าไม่บอกหรอกขอรับ แต่เหมยจื่อไม่ได้เอาเนื้อไปจริง ๆ เรื่องนี้ทำเป็นพิธีก็พอ ท่านเองก็ด่าน้อย ๆ หน่อย เหมยจื่อกำลังท้องกำลังไส้”“ข้ารู้แล้วน่า!” แม่เฒ่าจางพูดอย่างรำคาญถ้าวันนี้จางต้าหูไม่มาได้ยินเข้า นางคงไม่แสดงท่าทางแบบนี้หรอก ตอนนี้นางเริ่มรำคาญแล้ว ได้ยินจางต้าหูเข้าข้างแม่โจวก็ยิ่งทนไม่ไหวแต่แม่เฒ่าจางพูดได้ไม่เต็มปากนัก จึงไม่แข็งข้อ แต่รับปากส่ง ๆ แทน“จริงสิ วันนี้แม่โจวไม่กลับมาแล้วจริง ๆ เหรอ?” แม่เฒ่าจางเพิ่งนึกเรื่องนี้ได้ จึงขมวดคิ้วถาม“วันนี้เหมยจื่ออยู่ดูแลชุนเถา ไม่กลับมาแล้ว” จางต้าหูบอกจางต้าหูคิดว่าพรุ่งนี้แม่โจวก็น่าจะกลับมา ส่วนที่แม่โจวพูดไว้ เขาคิดว่าแม่โจวแค่พูดเพราะโมโหเท่านั้นแม่เฒ่าจางอยากจะด่าอีก แต่พอนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่บ่นเบา ๆ “ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้านางจะกลับมาทำข้าวเช้าได้รึเปล่า”ขณะนั้นจางซิ่วเอ๋อและจางชุนเถากำลังช่วยกันเก็บกวาดบ้านจานแตกไป 8 ใบ จางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วเสียดายสุด ๆ แต่ก็ใช่ว่านางไม่มีเงินชดใช้ เวลานี้จึงไม่ได้กังวลนัก แค่รู้สึกอัดอั้นตันใจเท่านั้นหลังจางซิ่วเอ๋อเก็บกวาดบ้านเ
