สร็จแล้ว จางซานหยายังกอดขาหมูไว้ไม่ปล่อยจางซิ่วเอ๋อจึงพูดอย่างเป็นห่วงและสงสาร “ซานหยา มานี่มา เอาขาหมูให้พี่ เดี๋ยวพี่ไปต้มข้าวต้ม ก่อนนอนเจ้ากินอีกหน่อยนะ”ที่จริงเมื่อครู่นี้พวกนางกินกันอิ่มแล้ว แต่เพราะจางต้าหูมาป่วน ก็ทำให้รู้สึกไม่อิ่มหนำเท่าที่ควร จางซิ่วเอ๋อจึงคิดว่าจะต้มข้าวต้มกินด้วยจางซานหยาจึงยอมยื่นขาหมูในมือให้จางซิ่วเอ๋อ แต่ท่าทางเชื่องช้ากว่าปกติไม่น้อยจางซิ่วเอ๋อเห็นแล้วก็ปวดใจ จึงต้มน้ำให้จางซานหยาอาบน้ำก่อน แล้วซักเสื้อของจางซานหยาจนสะอาด โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ตากไว้ข้างนอกคืนเดียว พรุ่งนี้ก็แห้งแล้วหลังจากที่เก็บกวาดจนเสร็จเรียบร้อย จางซิ่วเอ๋อก็พาทุกคนเข้าไปในตัวบ้านตอนนี้นางเห็นว่าแม่โจวยังน้ำตาไหลอยู่ จึงเอ่ยเสียงนุ่ม “ท่านแม่ เลิกร้องไห้เถอะนะเจ้าคะ ท่านดูเสียหน่อยเถอะว่าซานหยาเป็นอะไรไป?”แม่โจวได้ยินก็รีบหันไปมองซานหยาซานหยากำลังขดตัวอยู่ที่มุมเตียง ไม่ส่งเสียงใด ๆ เห็นแล้วน่าเป็นห่วงโดยแท้อย่างไรเสียนางก็เป็นห่วงลูกสาวตัวเอง เวลานี้จึงไม่มัวมาเสียใจกับเรื่องของตัวเองแล้ว นางเช็ดน้ำตาแล้วขึ้นเตียงกอดจางซานหยาไว้ในอ้อมอก “ซานหยา ไม่ต้องกลัวนะ แม่อยู่นี่”จางซานหยาปล่อยโฮออกมาทันใด พอนางร้องไห้ ทุกคนก็ใจคอไม่ดีกันหมดจางซานหยาพูดตะกุกตะกัก “เนื้อยังกินไม่หมดตั้งเยอะ ฮือ…..ทั้งชีวิตนี้ข้ายังไม่เคยกินเนื้อที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย….ทำไมพ่อต้องล้มโต๊ะด้วย?”จางซิ
