่วเอ๋อได้ฟังก็ลูบหัวจางซานหยา และปลอบเสียงอ่อนโยน “ซานหยาไม่ต้องเสียใจนะ เจ้าเพิ่งกี่ขวบเอง ยังนับเป็นทั้งชีวิตไม่ได้หรอก พี่รับรองว่าวันหน้าจะให้เจ้าได้กินของที่อร่อยกว่านี้อีก”จางซานหยาร้องไห้สะอึกสะอื้น ในที่สุดก็ได้สติกลับมาเมื่อครู่นี้นางคงจะเสียขวัญเพราะจางต้าหู บวกกับเสียดายอาหารพวกนั้น จึงสติหลุดไปจางชุนเถาก็ปาดน้ำตาจางซิ่วเอ๋อคิดไปคิดมา ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงนุ่ม “ท่านแม่ พรุ่งนี้เรากลับไปเยี่ยมท่านตากับท่านยายกัน! ส่วนพ่อข้า แม่ไม่ต้องสนใจหรอก อย่างไรเสียถึงแม่ไม่กลับไปพ่อก็ไม่อดตายหรอก!”แม่โจวกลับมีสีหน้าลำบากใจ จางซิ่วเอ๋อจึงนึกว่าแม่โจวกลัวแม่เฒ่าจาง“แม่ไม่ต้องกลัวย่า ครั้งนี้พวกเราไม่ผิด ทำไมต้องยอมรับผิดด้วย? อีกอย่าง แม่จะกลับบ้านตัวเองแท้ ๆ พวกเขาจะไม่ให้หรืออย่างไร?” จางซิ่วเอ๋อบอกเสียงอ่อนโยนชุนเถาที่อยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “พี่….ที่ท่านแม่ไม่อยากไปบ้านยายไม่ใช่เพราะคนอื่น แต่เพราะท่านป้าใหญ่”พูดมาถึงตรงนี้ ชุนเถาชะงัก พูดด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง “ช่วงที่พี่แต่งงาน แม่บอกว่าจะกลับบ้านท่านยาย แต่ยังไม่ทันได้เข้าหมู่บ้านก็เจอท่านป้าใหญ่ก่อน ท่านป้าใหญ่บอกจะหางานให้แม่ทำ ท่านแม่ก็ไป! ที่น่าโมโหที่สุดคือเงินที่ได้มาท่านแม่ไม่ทันได้เห็นด้วยซ้ำ! นับดูแล้ว ท่านแม่เราไม่ได้กลับบ้านตั้ง 5 ปี! ถ้าไม่เอาของฝากกลับไปด้วย คนอย่างท่านป้าใหญ่ไม่ให้ท่านแม่เข้าบ้านแน่ ๆ”จางซิ่วเอ๋อไตร่ตรอง คล
