ำหยิบถุงเงินออกจากใต้หมอน และล้วงตำลึงกำนึงออกมา นับดูแล้วประมาณ 5 ตำลึงเงินแม่โจวมองตำลึงเงินในมือตัวเองด้วยความทึ่ง นางไม่เคยได้จับตำลึงมากขนาดนี้มาก่อน จนมือนางถึงกับสั่นเล็กน้อย“ซิ่วเอ๋อ ไม่ได้นะ…..” แม่โจวจะปฏิเสธจางชุนเถาที่ไม่ยอมใช้เงินมาตลอดกลับพูดขึ้นในตอนนี้ “ท่านแม่ ท่านไม่ได้กลับไปตั้งหลายปี ซื้อของกลับไปบ้างก็สมควรแล้ว อีกอย่าง ท่านป้าใหญ่เป็นคนอย่างไรแม่ก็รู้ ถ้าเรามัวแต่งกนางไม่ยอมให้เราเข้าบ้านแน่ ไม่รู้ว่าจะไปแขวะท่านตากับท่านยายอย่างไรบ้าง!”แม่โจวลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “แต่ข้าเอาตำลึงของพวกเจ้าไป พวกเจ้าจะใช้ชีวิตกันอย่างไร? ครั้งก่อนข้าได้ยินพี่เจ้าบอกว่าพวกเจ้ายังติดเงินท่านหมอเมิ่งอยู่เลย”“ท่านแม่ ท่านร้อนใจจนสับสนไปแล้วหรือ? ครั้งก่อนก็บอกแม่แล้วไงว่าชุนเถาไม่ได้เสียค่าหมอ 10 ตำลึงให้ท่านหมอเมิ่ง ส่วนที่โดนแม่หลินผลักตกเขาก็ไม่ได้รุนแรงอย่างที่ข้าพูด ในมือข้ายังมีเงินเหลืออยู่ เงินนี่แม่เอาไปใช้เถอะ” จางซิ่วเอ๋อกล่าวยิ้ม ๆจางชุนเถาก็ช่วยพูด “ท่านแม่ ท่านยังไม่เชื่อในตัวเราสองพี่น้องอีกเหรอ? ท่านน่ะใช้ไปเถอะ นี่เป็นเงินที่พวกเราให้ด้วยความกตัญญู อีกหน่อยเราจะตอบแทนแม่ให้ยิ่งกว่านี้อีก ให้คนในหมู่บ้านกับคนในบ้านเราดูให้ดี แล้วดูซิว่าจะมีใครกล้าพูดว่าลูกสาวเป็นตัวขาดทุนอีกไหม!”……………………………………………
ผ่านไปสักพักแม่เฒ่าจางจึงผลักประตูออกมา เห็นจางต้าหูยืนอยู่ตรงนั
