้น นางก็แค่นเสียง “แม่โจวล่ะ? นังชั่วนั่นทำไมยังไม่กลับมาอีก?”
“วันนี้นางไม่กลับมาแล้วขอรับ” จางต้าหูเอ่ยเสียงอึมครึม
แม่เฒ่าจางโมโหขึ้นมาทันที “เจ้ามันไร้น้ำยา! เมียตัวเองก็พากลับมาไม่ได้เหรอ? ข้าว่าเจ้าตั้งใจปกป้องแม่โจวกับตัวขาดทุนสามตัวนั่นเสียมากกว่า!”
ทันใดนั้น จางต้าหูก็รู้สึกผิดหวังจนถึงขีดสุด ความผิดของอวี่หมินแท้ ๆ ทำไมแม่ถึงยังด่าแม่โจวได้อย่างไม่อายปากขนาดนี้?
เขาพูดเสียงขรึม “ท่านแม่ ข้ารู้หมดแล้ว ที่ท่านกับอวี่หมินพูดกันเมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว”
เสียงด่าของแม่เฒ่าจางชะงักไป นางหน้าเสีย “เจ้าตามข้าเข้ามาในห้อง!”
พอเข้ามาในห้อง แม่เฒ่าจางก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทาง “ต้าหู ข้ารู้ว่าเรื่องนี้ต้องให้เจ้ากับแม่โจวลำบาก แต่มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ น้องสาวเจ้าอายุยังน้อยไม่รู้เรื่องถึงได้แอบกินเนื้อ พี่สามกับพี่สะใภ้สามของเจ้าไม่ยอม ถ้าเรื่องนี้ไม่มีคนรับผิด พวกเขาไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ แน่ ถ้าเรื่องที่น้องสาวเจ้าเป็นคนกินแพร่ออกไป น้องสาวเจ้าจะแต่งงานได้อย่างไร?”
ในตอนนี้จางอวี่หมินเองก็มีท่าทางลนลาน “พี่สี่ ข้ารู้ว่าพี่ใจดีกับข้าที่สุดแล้ว ข้าผิดไปแล้ว พี่อย่าบอกใครได้ไหมเจ้าคะ?”
จางต้าหูมองแม่และน้องสาวตัวเอง จางต้าหูขยับปากแต่พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็เลือกที่จะยอม
เขาพูดเสียงต่ำ “ข้าไม่บอกใครหรอก”
“กับแม่โจวเจ้าก็ห้ามบอก!” แม่เฒ่าจางได้ทีพูดอีก
จางต้าหูมองแม่เฒ่าจางเงียบ ๆ สุดท
