บทที่ 85 ไม่แยกแยะถูกผิด
“ท่านพ่อไม่ต้องสงสัยหรอกว่าท่านแม่แอบกินหรือไม่ แม่ข้าทำกับข้าวมาตั้งหลายปีเคยแอบกินอะไรสักคำไหม? อีกอย่างนางมากินข้าวกับข้าก็กินได้เต็มอิ่มแล้ว ทำไมต้องนำเนื้อครึ่งชั่งนั่นมาด้วย?” จางซิ่วเอ๋อย้อนถาม
จางต้าหูพูดด้วยท่าทางอึ้ง ๆ “แล้วทำไมเนื้อถึงหายไป?”
จางซิ่วเอ๋อรู้สึกว่าจางต้าหูช่างสมองหมาปัญญาควายจริง ๆ สื่อสารด้วยไม่ได้เลย ทำให้คนอื่นโมโหแทบตาย
“ข้าว่าเนื้อนั่นคงโดนแมวจรจัดคาบไป” นางถากถาง เสร็จแล้วก็แอบหัวเราะเสียงเย็นอยู่ในใจ แมวจรจัดอะไรกัน? ตอนนี้นางรู้แล้วว่าทำไมวันนี้จางอวี่หมินถึงยอมให้แม่โจวออกมาง่าย ๆ
ที่แท้ก็รอขโมยกินเนื้อที่บ้านนี่เอง!
พวกคนตระกูลจางไม่เห็นแม่โจวในสายตาเลยจริง ๆ ยังไม่รู้เลยว่าความจริงเป็นอย่างไรก็โทษแม่โจวเสียแล้ว
“เหลวไหล แมวจรจัดจะไปคาบเนื้อในหม้อได้อย่างไรกัน” จางต้าหูเถียง
จางชุนเถาพูดเสียงแผ่วอยู่ข้าง ๆ “แมวจรจัดทำไม่ได้ แต่ท่านอาเล็กทำได้…..”
“เป็นเด็กเป็นเล็กพูดว่าร้ายท่านอาเล็กเจ้าได้อย่างไรกัน? ท่านอาเล็กเจ้าเป็นผู้หญิง จะตะกละขนาดนั้นได้อย่างไร?” จางต้าหูพูดทันที
จางซิ่วเอ๋อแค่นเสียง “ท่านพ่อคิดว่าจางอวี่หมินไม่ทำ แล้วคิดว่าแม่ข้าจะเอาเนื้อไปรึ? ท่านพ่อดูกับข้าวของข้าให้ดีอีกรอบ มีจานไหนที่ด้อยกว่ามันฝรั่งตุ๋นเนื้อบ้าง? ถ้าเป็นท่าน ท่านจะละทิ้งอาหารดี ๆ ตั้งมากมายเช่นนี้แล้วไปกินมันฝรั่งตุ๋นเนื้อแทนเหรอ?”
จางต้าหู
