โดนจางซิ่วเอ๋อตอกกลับจนพูดไม่ออก ถึงอาหารพวกนี้จะเหลือแค่ก้นจานและตกกระจายอยู่บนพื้น แต่กลิ่นยังดีจนทำให้เขาน้ำลายแทบไหล น่ารับประทานกว่ามันฝรั่งตุ๋นเนื้อที่บ้านหลายเท่า
ในตอนนี้เองแม่โจวก็พูดด้วยดวงตาแดงก่ำ “จางต้าหู ข้าหมดใจกับท่านแล้ว ท่านเอาแต่เข้าข้างแม่และน้องสาวท่าน! ไม่สนใจเลยว่าเราสามแม่ลูกจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร!”
พูดมาถึงตรงนี้แม่โจวก็ชี้ท้องตัวเองแล้วเอ่ย “อย่างนั้นข้าพาลูกในท้องที่ยังไม่เกิดนี่ไปตายด้วยกันเลยดีกว่า! ไม่อย่างนั้นถึงเวลาลูกเกิดมาก็ต้องลำบากอยู่ดี!”
จางต้าหูลนลานทันที เพิ่งคิดได้ว่าในท้องแม่โจวมีลูกอีกคน เขาพูดอย่างร้อนรน “เหมยจื่อ เจ้าอย่าวู่วาม”
แม่โจวแหงนหน้ามองฟ้า พยายามไม่ให้น้ำตาตัวเองไหลออกมา “ข้าไม่วู่วาม ไม่วู่วามเลยสักนิด ข้าแค่รู้สึกว่าข้าอยู่ไปก็ไร้ความหมาย ตอนนี้ลูกสาวก็มีชีวิตที่ดีขึ้นแล้ว ข้าจะกินดีอยู่ดีด้วยก็ไม่ได้! ท่านจะเอาอย่างไร?”
จางซิ่วเอ๋อเห็นแม่โจวมีสีหน้าหมดอาลัยตายอยากจริง ๆ จึงหันไปมองค้อนจางต้าหูตาขวาง แล้วรีบเดินไปอยู่ตรงหน้าแม่โจว “ท่านแม่ ท่านอย่าโกรธเลยนะ ใจเย็น ๆ ตายเตยอะไรกัน? ต่อให้ท่านไม่มีสามีที่ดี แต่ท่านมีลูกสาวที่ดีตั้งสามคนเลยนะ ถ้าท่านตายแล้วพวกเราสามพี่น้องจะทำอย่างไร?”
จางชุนเถาเองก็พุ่งเข้ามา ร้องไห้กอดขาแม่โจว “ท่านแม่ ท่านตายไม่ได้นะ ข้าไม่อยากเป็นลูกไม่มีแม่ ไหนจะซานหยาอีก ซานหยาอายุยังน้อย ถ้าท่านตายแล้วซาน
