หยาโดนรังแกจะทำอย่างไร?”
แม่โจวมองจางชุนเถา พูดเสียงสะอื้น “เจ้ากับพี่เจ้ามีความสามารถ ดูแลซานหยาได้ แม่ไม่มีอะไรที่ไม่วางใจ…..”
“ท่านแม่ ท่านยังมีท่านยายกับท่านตานะเจ้าคะ! แม่ไม่ได้กลับไปตั้งหลายปี ไม่อยากกลับไปเยี่ยมพวกเขาเหรอเจ้าคะ?” จางชุนเถารีบบอก
ทันใดนั้นแม่โจวก็ปล่อยโฮ “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญู แต่งงานออกมาหลายปีแต่กลับไปแทบนับครั้งได้!”
“ท่านแม่อย่าร้องเลยนะเจ้าคะ พรุ่งนี้พวกเราไปเยี่ยมพวกเขากัน” จางซิ่วเอ๋อพูดทันที
แม่โจวคงนึกถึงพ่อแม่ตัวเอง นาทีนี้จึงเลิกคิดอยากตายแล้ว
จางซิ่วเอ๋อยืนตัวตรง ชี้หน้าจางต้าหูแล้วกล่าว “ท่านไปเถอะ ที่นี่ไม่ต้อนรับท่าน”
จางต้าหูมองจางซิ่วเอ๋ออย่างตะลึง “ข้าเป็นพ่อเจ้านะ เจ้าไล่ข้าได้อย่างไร?”
“ไม่ให้ข้าไล่ท่าน หมายความว่าท่านจะอยู่ชดใช้เงินให้ข้ารึ?” จางซิ่วเอ๋อหัวเราะเสียงเย็น “ในเมื่อท่านไม่อยากไป เช่นนั้นเราก็มาคำนวณกันหน่อย!”
พูดมาถึงตรงนี้ จางซิ่วเอ๋อก็ชี้พื้นที่อยู่ในสภาพเละเทะ “ค่าอาหารที่กินใกล้จะหมดแล้วข้าไม่คิด แต่ท่านก็น่าจะรู้นะว่าอาหารของข้ามาจากโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวี ที่เหลืออยู่เท่านี้ก็ราคาไม่เบา!”
“เอาแค่เรื่องจาน ท่านดูดี ๆ นะ จานข้าล้วนทำจากกระเบื้องอย่างดีมีลายดอกไม้ด้วย จานหนึ่งราคา 30 เหรียญ ท่านทำจานข้าแตกไป 8 ใบ ดังนั้นราคาทั้งหมดเท่ากับ 240 เหรียญ!” จางซิ่วเอ๋อหรี่ตาพูด
จางต้าหูผงะ หากจางซิ่วเอ๋อไม่พูดเขาก็ไม่รู้ พอจาง
