ซิ่วเอ๋อพูดขึ้นมาเขาถึงก้มมอง และพบว่าจานพวกนี้ไม่ใช่ของที่คนธรรมดาจะใช้กันได้เลย
จางต้าหูพูดเสียงแผ่ว “ข้าเป็นพ่อเจ้า ทำจานเจ้าแตกไม่กี่ใบแล้วเจ้ายังจะเอาเงินอีกเหรอ?”
จางซิ่วเอ๋อโกรธจัดจนหัวเราะออกมา “จานนี่ของโรงเตี๊ยมอิ๋งเค่อจวีนะ! ที่มาอยู่กับข้าตอนนี้ก็แค่ให้ข้ายืมมาใช้เท่านั้น ใช้เสร็จแล้วข้าต้องคืน ถ้าไม่มีคืนข้าก็ต้องชดใช้! หรือเพราะข้าเป็นลูกสาว? ท่านจะไปทำลายของของใครก็ต้องให้ข้าชดใช้เหรอ?”
“เขาว่ากันว่าหนี้ของบิดาบุตรชายต้องชำระแทน ข้าไม่เคยได้ยินว่าหนี้ของบิดาบุตรสาวต้องชำระแทนนะ!” จางซิ่วเอ๋อยิ้มเย็น
จางต้าหูอึดอัดจนหน้าแดงก่ำ เขาอยากจะมุดแผ่นดินหนี ที่จริงตอนนี้เขารู้แล้วว่าแม่โจวไม่ได้ขโมยเนื้อไป แต่จะให้ยอมรับความผิดตัวเองก็ลำบากอยู่
“ข้ารู้ว่าท่านไม่มีเงินสักแดงเดียว เช่นนั้นจำนวนเงินนี่ข้าจดไว้ก่อน แต่ตอนนี้ข้าขอให้ท่านออกจากบ้านข้าไปเดี๋ยวนี้! อย่าโกรธที่ข้าไล่ท่านไปเลย อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นที่ตระกูลเนี่ย ไม่ใช่ตระกูลจางอะไรนั่น!” จางซิ่วเอ๋อออกปากไล่
นางรู้สึกว่าอารมณ์แม่โจวไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย จึงไม่อยากให้จางต้าหูมายืนพูดเหลวไหลอะไรที่นี่อีก ถ้าพูดอะไรที่แม่โจวไม่พอใจแล้วเกิดอยากตายขึ้นมาอีกจะทำอย่างไร?
ไหนจะซานหยาอีก ซึ่งตอนนี้กำลังกอดขาหมูยืนนิ่งอยู่ข้าง ๆ ไม่ร้องไห้ไม่โวยวายใด ๆ ท่าทางเหมือนกำลังเสียขวัญ
จางต้าหูแทบจะวิ่งหางจุกตูด รู้สึกเสียหน้าเหลือ
