“จงรวมเป็นหนึ่งเดียวกับเรา…!”
ทันทีที่หนามกระดูกแทงทะลุหัวสุดท้ายของสติทเชอร์ ใบหน้าของผู้หญิงบนหัวนั้นก็พลันลืมตาขึ้น
ราวกับเสียงกระซิบจากห้วงลึก…
ในชั่วพริบตา หลินอันรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง…จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด
“จำแม่ไม่ได้แล้วหรือ…ลูกรัก”
หนามกระดูกที่กำแน่นพลันคลายออก หลินอันมองใบหน้าที่ปรากฏขึ้นในความมืดอย่างเหม่อลอย
นั่นคือใบหน้าที่คุ้นเคย…ซีดเหลือง ริ้วรอยเล็กๆ ที่หางตา แววตาเปี่ยมด้วยความเมตตา
…นั่นคือมารดาของเขาที่ป่วยตายไป
หลินอันตัวสั่นเทา ความคิดดูเหมือนจะหยุดชะงัก
“หลินอัน! หลินอันตื่นเร็ว!”
เวินหย่ามีสีหน้ากังวล ใช้พลังจิตกระตุ้นหลินอันที่แข็งทื่อราวกับรูปสลักหินไม่หยุด อีกด้านหนึ่งก็พยายามกระตุ้นพลังจิตสร้างม่านพลังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง
ซอมบี้อยู่ใกล้เกินไป…กลิ่นเลือดก็แรงเกินไป…แรงกดดันทางจิตใจที่แผ่ออกมาจากอสูรกลายพันธุ์ก็กำลังทะลวงผ่านผลของม่านพลังอยู่ตลอดเวลา
ชั้นแล้วชั้นเล่า…
ทุกครั้งที่ม่านพลังถูกทำลาย มีซอมบี้พุ่งเข้าใส่ทั้งสามคน เธอก็จะรีบกระตุ้นพลังจิตสร้างม่านพลังขึ้นมาใหม่
ม่านพลังแตกสลาย…แล้วก็สร้างขึ้นมาใหม่…
ฝูงซอมบี้คำรามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับมดบนกระทะร้อน
ภายใต้การใช้พลังจิตอย่างบ้าคลั่ง สีหน้าของเวินหย่าก็ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว พลังจิตของเธอจะสูงแค่ไหนก็ทนการปล่อยทักษะต่อเนื่องหลายสิบครั้งไม่ไหว! ด้วยความเร็วในการใช้พลังงานเช่นนี้ อย่าง
