หลินอันกระอักเลือดออกมา หมัดที่เต็มไปด้วยพลังอันน่าสะพรึงกลัวทะลวงผ่านช่องอกของเขาในทันที ร่างกายราวกับกระสุนปืนใหญ่ถูกกระแทกเข้าไปในฝูงซอมบี้โดยตรง เลือดดึงดูดให้ฝูงอมนุษย์ยิ่งบ้าคลั่งขึ้น
แขนที่เน่าเปื่อยหนาแน่นฉีกกระชากแขนขาทั้งสี่ของเขา ซอมบี้ที่ราวกับฝูงมดปกคลุมเขาไว้
อ่อนแอ…เย็นเฉียบ…
การเสียเลือดจำนวนมากทำให้สติเริ่มเลือนลาง
หัวเราะอย่างขมขื่นในใจ นอกจากพละกำลังแล้ว ค่าสถานะทั้งหมดถูกกดข่ม การจะฆ่าข้ามระดับนั้นยากเกินไปจริงๆ
สติทเชอร์…สมแล้วที่เป็นตัวตนระดับสองขั้นสูงสุด ฝันร้ายของผู้รอดชีวิตทั้งเมืองหลินเจียงในชาติก่อน
ยากที่จะจินตนาการว่า หากรอให้มันกลืนกินซอมบี้ที่นี่จนหมดสิ้นแล้วเลื่อนระดับเป็นขั้นที่สาม จะน่ากลัวเพียงใด
ฝูงซอมบี้กัดกิน แขนที่เน่าเปื่อยยื่นเข้าไปในช่องอกที่เปิดออกของเขาอยากจะควักหัวใจของเขาออกมากิน…เหมือนกับความทรงจำก่อนตายในชาติก่อน
“ตุ้บ!”
“ตุ้บ!”
“ตุ้บ!”
พื้นสั่นสะเทือน การพุ่งเข้าใส่อย่างหนักหน่วงและบ้าคลั่งทำให้คนใจหาย ถึงแม้จะถูกฝูงซอมบี้บดบังสายตา แต่จากการสั่นสะเทือนของพื้นหลินอันก็รู้สึกได้ว่าสติทเชอร์กำลังพุ่งเข้ามาหาตัวเองอย่างบ้าคลั่ง
ใต้ภูเขาซอมบี้ที่กองสุมอยู่…
เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจหนึ่งที ค่อยๆ ยกมือขวาขึ้น
เดิมทีคิดว่าจะเก็บไว้ใช้สุดท้าย…ไพ่ตายสุดท้ายที่จะใช้ต่อกรกับสติทเชอร์ตอนนี้ต้องใช้แล้ว
“วิญญาณ…จงกรีดร้อง!”
“วูม~!”
อากาศบิดเบี้ยว
