บทที่ 84 ไม่มีเนื้อแล้ว
แม่เถาตบตะเกียบของสือโถวร่วง “กินน้งกินเนื้ออะไรหา! มีเนื้ออยู่แค่สองชิ้น!”
แม่เฒ่าจางมองกะละมังอย่างแปลกใจ และก็เห็นว่าในนั้นไม่มีเนื้อจริง ๆ
จางต้าเหอเริ่มโมโห “ท่านแม่ ข้าเหนื่อยอยู่ข้างนอกตั้งหลายวันก็เพื่อซื้อเนื้อให้สือโถวกิน ทำไมท่าน…..”
แม่เฒ่าจางตบโต๊ะและยืนขึ้น พูดอย่างเกรี้ยวกราด “ข้าตัดเนื้อมาครึ่งชั่งกับมือตัวเอง ทำไมถึงเหลือแค่สองชิ้นล่ะ! แม่โจวล่ะ! ไปเรียกนางกลับมา! นางเป็นคนทำกับข้าว ข้าจะถามนางเองว่าเนื้อหายไปไหน!”
จางอวี่หมินพูดอย่างสมน้ำหน้า “แม่โจวออกไปกับจางซิ่วเอ๋อ”
สีหน้าแม่เฒ่าจางอึมครึมลงเรื่อย ๆ “แม่โจวต้องเอาเนื้อไปให้ตัวขาดทุนสองตัวนั้นกินแน่ ๆ! หนอยแน่! แม่โจวนี่นับวันยิ่งไม่เห็นข้าอยู่ในสายตานะ!”
จางต้าเหอมองมันฝรั่งที่โดนแม่เถาคลุกจนเละไปหมด แล้วพูดด้วยสีหน้าอึมครึม “ท่านแม่ ข้าเหนื่อยแล้ว กับข้าวนี่ข้าไม่กินล่ะ”
แม่เถาเห็นจางต้าเหอไปแล้ว ก็ใช้ตะเกียบคีบเนื้อสองชิ้นสุดท้ายเข้าปากสือโถวและเอ่ย “เราสองแม่ลูกก็ไม่กินข้าวแล้ว”
หลังจากที่ครอบครัวจางต้าเหอกลับเข้าห้อง จางต้าเหอก็เอาห่อกระดาษห่อนึงออกจากเสื้อที่เพิ่งเปลี่ยนไป
เขาเปิดห่อกระดาษและบอกกับสือโถว “สือโถว มากินเนื้อ”
ในนั้นเป็นเนื้อสุกชั่งหนึ่ง สรุปแล้วจางต้าเหอไม่ได้มอบเงินที่ได้มาทั้งหมดให้แม่เฒ่าจาง นอกจากตัวเองเก็บไว้จำนวนหนึ่งแล้วยังซื้อเนื้อมาด้วย
ครอบครัวใหญ่ใช้ชีวิตอ
