ยู่ด้วยกัน ตำลึงที่คนในบ้านหามาได้ต้องรวมไว้ด้วยกัน
แต่ทุกครั้งที่จางต้าเหอออกไปทำงานก็จะเก็บตำลึงไว้เองครึ่งนึง
ส่วนจางต้าหูที่อยู่บ้านตลอดน่ะเหรอ แต่ละวันจะเหนื่อยตายอยู่ที่ไร่อยู่แล้ว ขนาดผลผลิตที่ได้มายังทำให้ลูกเมียตัวเองกินไม่อิ่ม
ครั้นได้ออกไปทำงานข้างนอกเป็นบางคราว ก็ต้องมอบเงินทุกตำลึงให้ยายจางหมด
มิน่าล่ะสือโถวถึงอ้วนกว่าสามพี่น้องตั้งเยอะ นอกจากเขาจะอิ่มได้เป็นปกติอยู่แล้ว จางต้าเหอยังให้เขาได้กินของอย่างอื่นเพิ่มด้วย
แม่เฒ่าจางด่าไปพักนึง เมื่อเห็นแม่โจวไม่อยู่ก็ด่าจางต้าหูแทน “จางต้าหู! ทำไมข้าถึงมีลูกไม่เอาถ่านอย่างเจ้านะ? เก่งสู้พี่สามของเจ้าไม่ได้ไม่เท่าไหร่ เมียตัวเองยังจัดการไม่ได้!”
“ดูเจ้าซิ พี่สามเจ้าเหนื่อยมาหลายวัน ได้เงินกลับมาตั้งเยอะ กลับไม่ได้กินเนื้อสักคำ!” แม่เฒ่าจางเอานิ้วจิ้มหน้าผากจางต้าหูพลางด่า
จางต้าหูก็ไม่ขัดขืน เงียบงันฟังแม่เฒ่าจางด่าตัวเอง หน้าแดงก่ำ
“ถ้าในสายตาเจ้ายังมีแม่อย่างข้าอยู่ ก็ไปตามแม่โจวกลับมาจากบ้านผีสิง แล้วสั่งสอนให้หนัก!” แม่เฒ่าจางโวยวายเสียงกราดเกรี้ยว
คำพูดพวกนี้ทำให้จางต้าหูหนักอึ้งในใจ เขานึกหัวร้อนและพุ่งออกไปข้างนอกอย่างเกรี้ยวกราด
จางต้าหูรู้สึกว่าแม่เฒ่าจางทำให้ตัวเองขายหน้า พี่สามหาเงินซื้อเนื้อมา แต่ตัวพี่สามเองกลับไม่ได้กินเนื้อสักคำ เขารู้สึกผิดสุด ๆ
พอมาถึงป่าด้านนอกบ้านผีสิง จางต้าหูก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ค่อยกล
