้าเข้าไป
แต่พอนึกถึงคำที่แม่เฒ่าจางด่าเขา เขาก็กลั้นใจพุ่งเข้าไป
พอจางต้าหูมาถึงใกล้ ๆ บ้านผีสิง ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาเป็นระยะจากด้านในบ้านผีสิง
เขาได้ยินแม่โจวพูด “ซิ่วเอ๋อ เจ้าอย่าเอาแต่ดูพวกเรา เอ้า กินเนื้อเยอะ ๆ หน่อย”
จางต้าหูตะลึงขึ้นมา ที่แท้แม่พูดไม่ผิด แม่โจวเอาเนื้อมาให้จางซิ่วเอ๋อกินจริง ๆ
แม่โจวทำแบบนี้ได้อย่างไร? นี่มันต่างอะไรกับขโมยของ? ทำไมถึงต้องทำให้เขาขายหน้าด้วย!
เขาบันดาลโทสะ ยิ่งได้ยินเสียงของพวกแม่โจว เขาหายกลัวป่าและบ้านผีสิงอันน่าพิศวงนี่ เดินตามแนวรั้วหัก ๆ แล้วพุ่งเข้าไป
เวลานี้พวกจางซิ่วเอ๋อกำลังกินข้าวกันอย่างมีความสุข จางต้าหูก็สาวเท้ายาว ๆ เข้าไปด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียด
โครม!
โต๊ะของจางซิ่วเอ๋อคว่ำลง
จางซานหยาหูตาไวรีบคว้าขาหมูที่กินไปเพียงครึ่งเดียวไว้ น้ำแกงหกใส่เต็มตัว
ทุกคนผงะกันหมด และหันกลับมามองจางต้าหู
แม่โจวตัวสั่นเล็กน้อย นางไม่รู้ว่าทำไมจางต้าหูถึงโมโหขนาดนี้ แต่พอเห็นจางต้าหูโมโหก็กลัวโดยสัญชาตญาณ
อยู่กับจางต้าหูมานานหลายปี ถึงแม้น้อยครั้งนักที่จางต้าหูจะโมโหใส่นาง แต่ก็ใช่ว่าไม่เคย
มีครั้งนึงที่นางทะเลาะกับแม่เฒ่าจาง จางต้าหูก็โมโหใส่ ความทรงจำครั้งนั้นทำให้แม่โจวกลัวจางต้าหูในตอนนี้มาก
คนซื่อ ๆ ไม่ค่อยโมโหหรอก แต่พอโมโหทีก็น่ากลัวมาก
“แม่โจว! ดูเรื่องที่เจ้าทำซิ! บ้านเราแทบจะแตกอยู่แล้ว เจ้ายังมีหน้ามาแอบกินเนื้อที่นี่อีก!” จางต้าหูพู
